รินรดาพลิกตัวนอนหงาย พอเห็นคนที่นั่งมองเธอไม่วางตา หญิงสาวก็สะดุ้งสุดตัว รีบลุกขึ้นนั่ง
แล้วพอลุกขึ้นนั่ง เธอก็รู้สึกโล่งโจ้งแปลก ๆ พอก้มมองสำรวจร่างกาย จึงเห็นว่าทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีอะไรปกปิดเลย เธอรีบดึงเอาผ้าห่มมาห่อตัวเอาไว้
“ที่นี่ที่ไหนคะ”
“บ้านพี่เองครับ”
“แล้วทำไมพี่ขันไม่ไปส่งหนูที่บ้าน”
“ก็หนูเมา”
“พี่ขันไม่รู้จักบ้านหนูเหรอ”
เธอถามเสียงประชดประชัน
“รู้ครับ แต่อยากพามาที่นี่มากกว่า”
“คนเอาแต่ใจ”
“ถ้าจะพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน พี่ว่า คนที่เอาแต่ใจคือหนูมากกว่านะ เพราะหนูเป็นคนขึ้นก่อนและ...”
“อ๊าย! ห้ามพูด!”
รินรดาโผเข้าหาเขาอย่างลืมตัว เธอรีบเอามือปิดปากเขาไว้ เธอพอเดาได้ว่าเขาจะพูดว่าอย่างไร เธอไม่อยากได้ยิน ไม่อยากยอมรับ
ก็เมื่อคืน แม้ว่าเธอจะเมา แต่เธอมีสติ เธอรู้ว่าเป็นเขา รู้ว่าคนที่คลุกวงในกับเธอทั้งคืนคือเขา แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เธอถึงยับยั้งช
