นับตั้งแต่วันที่ฉันให้โอกาสช้างพลายจวบจนวันนี้เวลาผ่านมาเป็นเดือน ๆ สามเดือนแล้วที่เราเริ่มใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
“วันนี้ช่วงบ่ายพ่อมีประชุมด่วน แม่ไปด้วยกันกับพ่อไหม” ช้างพลายเอ่ยขณะที่เราทั้งสองกำลังนั่งทานข้าวเช้าด้วยกัน
“งี้ก็ไม่ได้ไปทำบุญให้ลูกด้วยกันอะดิ” เราตกลงกันไว้ว่างจะไปทำบุญให้ลูกที่จากไป
“ขอโทษนะ เลขาเพิ่งจะโทรบอกเมื่อกี๊” เขาพูดด้วยสีหน้าสำนึกผิด
“งั้นเดี๋ยวอ้อยไปคนเดียว เพราะตั้งใจไว้แล้ว ช้างว่างเมื่อไหร่ค่อยไปด้วยกันใหม่”
“ไม่เอา รอไปพรุ่งนี้นะ ไปพร้อมกัน”
“พรุ่งนี้มีงานต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ” ฉันเตือนความจำของคนขี้ลืม
“เออว่ะ” แล้วใบหน้าของเขาก็เศร้าลงอีกครั้ง
“ช้างไปทำงานเถอะ เดี๋ยวอ้อยไปคนเดียวดะ...”
“ไม่ ๆ ไม่เอา เดี๋ยวอาทิตย์หน้าพ่อจะหยุดงานแล้วพาไป” ช้างพลายพูดแทรก
“ไม่เอาสิ เป็นผู้บริหารแต่ก็ใช่ว่าจะหยุดตามใจชอบได้ตลอดนะ” ฉันปรามเพราะเมื่อสองอาทิตย์ก
