58 สายเกินไป
กึก!
"ลูกหรอ?" หญิงสาวหันกลับมาถามด้วยความเจ็บแค้น เขายังกล้าถามหาคนที่เคยสั่งคนอื่นฆ่าได้ลงคองั่นหรอ ถ้าหยางเฟยไม่ใช่ต้นเหตุ ป่านนี้ลูกของเธอก็ยังมีชีวิตอยู่!
เขาคือสาเหตุให้น้องซันนี่ตาย!
"ใช่ ลูกของเรา พาฉันไปดูหน้าลูกหน่อยสิ"
เรณุกาเม้มปากเข้าหากัน เธอเดินเข้ามาหาหยางเฟย มองความด้วยเจ็บปวดสุดหัวใจ ดวงตากลมโตจ้องมองอย่างไม่มีทางหลบสายตา ความเจ็บปวดในครั้งนั้นมันเป็นตราบาปคอยตามหลอกหลอนมาจนถึงทุกวันนี้ ต้องทนอยู่อย่างตายทั้งเป็นมาตลอดหนึ่งปีเต็ม วันนั้นไม่มีทางเลือกจริงๆเธอจึงยอมตายตามลูกในท้องไป
แต่สุดท้ายกลับเป็นเธอเท่านั้นที่รอดชีวิต
"คุณพูดเองไม่ใช่หรอว่าเขาไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ!!"
"ตะ..ตอนนั้นฉันโดนลลินาปั่นหัว แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วนะเด็กในท้องคือลูกของฉัน เขาเป็นลูกของเรายังไงล่ะเรณุกา"
"..." ดวงตากลมโตแดงก่ำ หยาดน้ำใสๆไหลล้นเต็มดวงตาบดบังการมองเห็น แม้ม
