64 เราอย่าเจอกันอีกเลย
"เดี๋ยวก่อนเรณุกา!!!"
พรึ่บ!
"อ้ะ!! ปล่อยนะ!!!" เรณุกาหวีดร้องสุดเสียงเมื่อหยางเฟยกระชากร่างของเธอเข้าหาตัว พร้อมกับท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวคอดกิ่วเอาไว้ หญิงสาวพยายามดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการ "ปล่อยนะคุณเฟย!!!"
"อย่าออกไปไหนเลยนะ" หยางเฟยพูดเสียงแผ่วเบา ใบหน้าซบลงบนแผ่นหลังเล็กด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ แค่กอด...เพียงเท่านี้ก็ดีใจมากพอแล้ว "ข้างนอกมันอันตราย ถ้าเธอกลัวว่าฉันจะทำร้ายเหมือนเมื่อก่อน เดี๋ยวฉันจะออกไปเอง"
เพี้ยะ!!
เรณุการีบสะบัดตัวออก ก่อนที่มือเรียวจะฟาดลงบนแก้มสากของหยางเฟยจนหน้าหัน ชายหนุ่มหน้าชา เอี้ยวหน้าหันกลับมามองด้วยสีหน้าอึ้งๆ
"ฉันไม่เชื่อใจผู้ชายอย่างคุณหรอก คุณกับบอสเป็นเพื่อนกันก็ต้องรวมหัวกันอยู่แล้ว ถ้าอยู่ที่ไหนแล้วอึดอัดฉันก็จะไม่อยู่ ขอตัวค่ะ!!"
พูดจบเรณุกาก็เดินกระแทกเท้าจากไป ทิ้งให้หยางเฟยยืนหน้าชาอยู่กลางห้องเพียงคนเดียว
