“ไม่ว่ามันจะพูดอะไร มึงต้องจบ ต้องตัดนะจีน เลิกอ่อนแอ เลิกโง่ มีครั้งแรกก็มีครั้งที่สองครั้งที่สาม และครั้งต่อ ๆ ไป ทางที่ดีคือตัดไฟตั้งแต่ต้นลม” ปลื้มเป็นพูดค่ะ ตอนนี้เราหกคนอยู่ในลิฟต์ของคอนโดที่เข้ามาได้ง่าย ๆ เพราะคนของพี่ทิวจัดการให้ทุกอย่าง ฉันอยากให้ลิฟต์ค้าง อยากยื้อเวลาให้มากที่สุด บางทีก็อยากจะหมุนเวลาย้อนกลับไปเลยด้วยซ้ำ อยากจะรู้เหลือเกินว่าตัวเองพลาดตรงไหน เรื่องราวถึงได้เป็นแบบนี้
ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนี้ ไม่ได้อยากให้เรื่องราวเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยซ้ำ
“ที่มึงเงียบคือมึงเข้าใจใช่ไหมไอ้จีน” ปลื้มมันถามฉันซ้ำ มันคงจะกลัวใจฉันแหละมั้ง
“ไม่ต้องห่วงหรอกปลื้ม กูตัดสินใจมาดีแล้ว มึงไม่ต้องห่วงเลย เพราะมันก็หมดทางยื้อแล้วไง กูถึงได้มาอยู่จุดนี้ แต่พวกมึงรู้ไว้เลยนะเว้ยว่ากูน่ะไม่อยากให้มีวันนี้เลย กูเสียใจ กูเจ็บ เจ็บมาก ๆ”
ติ๊ง! ลิฟต์ที่เปิดออก เหมือนบอกว่าถึงเวลาแล้ว เรื่องราวที
