หลายวันต่อมา…
การอยู่แบบคนไร้เพื่อนไม่ใช่เรื่องง่ายเอาซะเลย ฉันที่เคยมีเพื่อนรายล้อมตอนนี้เหลือตัวคนเดียว
จริงอยู่ว่ามีพี่หมอคีย์ มีพี่ชายที่คอยเป็นห่วง และมีคนในครอบครัว แต่คนเคยมีเพื่อน เคยผูกพันยังไงก็ต้องคิดถึงกันอยู่แล้วถูกไหมคะ
ฉันเชื่อว่าคุณเคยสูญเสียเพื่อน และถ้าเลือกได้คุณก็ไม่อยากสูญเสียใช่ไหมล่ะ
“ยิ้มหน่อยสิหนู มะรืนก็งานแต่งของเราแล้วนะ” ฉันกับพี่หมอคีย์ออกมาทานข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารข้าง ๆ คลินิกค่ะ และแน่นอนว่าอีก 2 วันจะถึงงานแต่งงานของฉัน
“หนูหน้าบึ้งเหรอคะ” ฉันรู้แหละว่าตัวเองหน้าบึ้ง เพราะวูบหนึ่งคิดถึงเพื่อนทั้ง 5 คนที่หายไปจากฉัน ก็แค่คิดว่างานแต่งงานของฉันความจริงแล้วต้องมี 5 คนนั้นร่วมด้วย
พอมาคิดถึงหลักความจริงว่าจะไม่มีพวกนั้นมา ฉันก็เกิดอาการเศร้าใจไงคะ
“ก็นิดหน่อยครับ”
“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะพี่คีย์” ฉันมองหน้าพี่หมอคีย์ด้วยความสำนึกผิด เพราะได้บอกไว้แล
