-KEY TALK-
“ผยองได้ ผยองไปนะ ระวังวันนั้นมาถึงมึงจะร้องไม่ออก” ระหว่างที่ผมเดินเข้ามาทำกับข้าวอยู่ในครัว เสียงของไอ้กองพลญาติลูกพี่ลูกน้องที่มักกลั่นแกล้งผมอยู่ตลอดก็ได้เดินเข้ามาพูดจาหาเรื่อง
“ลุงก็กลับไปแล้ว มึงยังจะอยู่อีกเหรอ” ผมจับไก่ที่ชุบแป้งใส่กระทะทอด
“กูก็อยู่เพื่อย้ำเตือนมึงไง เผื่อว่ามึงจะลืมว่าความสุขที่หอมหวานของมึงมันก็แค่ภาพลวงตาระยะเวลาสั้น ๆ เดี๋ยวพอเมียสุดที่รักของมึงจำได้ว่ามึงเคยทำเหี้ย ๆ อะไรไว้บ้าง วันนั้นมึงก็…” กองพลมันเว้นช่องว่างเอาไว้ ผมปรายตามองมันจึงได้เห็นว่ามันแสยะยิ้มที่เหนือกว่า
“มึงจะตามรังควานกูถึงเมื่อไหร่” อดที่จะถามไม่ได้จริง ๆ เพราะไอ้กองพลมันโคตรน่ารำคาญ และที่เป็นแบบนี้เพราะความโง่เขลาของผมในอดีต ที่หลงเชื่อคำท้าทายยุยงของมันในวันนั้น ทำให้วันนี้ผมรู้สึกผิดกับจิลลามาก
ผมเหมือนพวกมีชนักติดหลัง
“หึ คงจนกว่ากูจะเห็นมึงฉิบหายมั้ง นี่กูว่าจะอาสาไป
