“พรุ่งนี้มึงมาบ้านหน่อย”
“มีอะไรจะใช้กูอีก” คนในสายบ่นออกมา
“กูสงสัยตามหาหมอนอิงยังไงก็ไม่เจอ ต้องมีใครยื่นมือไปช่วยแน่” เขาคิดว่าต้องเป็นฝีมือพ่อเขาแน่ที่เอาหมอนอิงไปซ่อนไว้
“มึงสงสัยพ่อตัวเอง?” หมื่นลี้ถามด้วยน้ำเสียงปกติทั้งที่ความจริงเขาก็รู้ทุกอย่าง
“ไม่แน่ใจแต่จะลองสืบดู”
“แค่นี้นอนนะจะนอนกอดเมีย”
พันไมล์หันไปมองกล่องพัสดุพอดี เขาอ่านชื่อคนจ่าหน้ากล่องพัสดุแต่ไม่มีชิ้อยิ่งทำให้เขาแปลกใจ ลงแค่ชื่อพันไมล์จะมาส่งถูกได้อย่างไร
ความรู้สึกในอกคล้ายจะเต้นผิดจังหวะ มือใหญ่ค่อยๆ คลายปมโบที่ผูกอย่างประณีต ก่อนจะเปิดกล่องสีแดงขนาดกลางออกอย่างระมัดระวัง
ภายในกล่องกลับไม่มีของมีค่าหากแต่เป็นแผ่นกระดาษบางๆ ที่ถูกวางไว้ในกรอบอย่างดีภาพอัลตราซาวด์ขาวดำปรากฏชัดอยู่ตรงหน้าหัวใจของพันไมล์เหมือนถูกบีบรัด
ดวงตาของเขากะพริบถี่คล้ายไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น มือไม้เย็นเฉียบไปหมด ขณะสายตาจ้องเขม็งกับภาพ
