พันไมล์นั่งรอหมอนอิงที่ห้องนั่งเล่นปกติเขาจะกลับหลังหญิงสาวตลอด วันนี้เวลาล่วงเลยไปหนึ่งแต่หมอนอิงยังไม่โผล่หน้ามาสักที
“หรือจะมีคนอื่นจริงๆ วะ” ภาพความสนิทสนมของเธอกับผู้ชายคนอื่น ทำให้เขาเริ่มหายใจติดขัดแถมหลายวันมานี่ หมอนอิงเริ่มแต่งหน้าแต่งตัวไปมหาลัย
ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผู้ชายลอยมากระทบจมูก หมอนอิงชะงักฝีเท้าไปชั่วครู่
พันไมล์กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว แขนข้างหนึ่งถือแก้วน้ำ อีกข้างไขว้ไว้กับอก ใบหน้าเรียบนิ่งของเขาเงยขึ้นสบตากับเธอในทันทีที่เธอก้าวเข้ามาในห้อง
“คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” เธอถามเสียงเบา ปกติเขาจะกลับดึกไม่ก็กลับเช้า
“ขอโทษนะ อิงมัวแต่ซ้อมจนลืมดูเวลาเดี๋ยวจะรีบไปทำอาหารให้”
เธอพูดยังไม่ทันจบ เขาก็เดินเข้ามาหาอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่มือใหญ่จะคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนเธอชะงัก
“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!”
ไม่ทันให้ตั้งตัวเขาก็โน้มตัวลงจูบริมฝี
