เมื่อกลับมาถึงคอนโดพันไมล์ก็ยังคงเงียบ เงียบจนหมอนอิงไม่อาจทนต่อไปได้อีก เธอเดินตามเขาเข้ามาในห้องเทน้ำใส่แก้ว โดยไม่หันมามองเธอเลยแม้แต่น้อย
ความอึดอัดตีรวนในอกเธออย่างรุนแรง จนสุดท้ายเธอต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมด ถามออกไปเบาๆ
“คุณโกรธอิงหรือเปล่าคะ”
พันไมล์หยุดมือที่กำลังถือแก้วไว้แค่นั้น เขาหันมามองเธอ ดวงตานิ่งสนิท แต่แววตากลับซ่อนบางอย่างที่สั่นคลอน
“เธอมีอะไรให้ฉันต้องโกรธด้วยงั้นเหรอ?”
คำถามของเขาฟังเหมือนจะไร้ความหมาย แต่กลับเจ็บลึกไปถึงขั้วใจ หมอนอิงพูดไม่ออก ได้แต่ยืนมองเขาอย่างไม่เข้าใจ พันไมล์หัวเราะในลำคอ มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ถ้าคุณไม่พอใจที่อิงตบหน้าคนของคุณ...”
“เดี๋ยวนี้มีเพื่อนสนิทแล้วนี่ ไอ้หมอนั่นมันชื่ออะไรนะ” เขาเปลี่ยนเรื่องทันที เขารู้จักคีรินทร์แต่แกล้งถามหมอนอิง
“มันบอกว่าเธอน่ารักงั้นเหรอ?” เขาแค่นเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องมองตรงมา เหมือนอะไรบาง
