หลังจากพันไมล์กินข้าวและยาตามที่เธอบังคับจนหมด หมอนอิงก็หยิบผ้าเช็ดตัวออกมาจากตู้ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ไปล้างหน้ากัน”
เขาไม่ได้ตอบอะไรแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วปล่อยให้เธอพยุงไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างเชื่องๆ พอกลับมาที่เตียง เขาก็พิงตัวลงช้าๆ ใบหน้ายังดูซีดแต่ดูดีขึ้นกว่าตอนแรกเล็กน้อย
“อาบน้ำไหวมั้ยคะ?”
“ไม่ไหว... หนาว” เขาส่ายหน้าเบาๆ
“เดี๋ยวอิงเช็ดตัวให้ค่ะ” เธอพูดเหมือนจะนิ่งๆ แต่พอเขายอมถอดเสื้อออกอย่างว่าง่าย กลับทำให้มือเธอแข็งค้างอยู่กับผ้าทันที
แม้จะเคยเห็นมาแล้วหลายครั้ง แต่ทำไมครั้งนี้หัวใจถึงได้เต้นแรงนักไหล่กว้างๆ กับแผงอกที่ยังคงชื้นเหงื่อจากไข้ ดูอ่อนแรงแต่ก็ยังเต็มไปด้วยเสน่ห์แบบผู้ชายที่ไม่ต้องพยายาม
เธอหน้าแดงอย่างช่วยไม่ได้รีบเบือนหน้าหนีเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรก่อนจะบิดผ้าหมาดๆ แล้วค่อยๆ เช็ดไล่จากต้นแขนลงมา
“หนาวมั้ย?”
“ไม่หนาวแต่ร้อน” เขาตอบเบาๆ แล้วเอียงหน้ามอง
