"เสื้อพี่ซีนี่มันไม่ใหญ่เกินไปหน่อยเหรอคะเนี่ย?" เสียงเล็กเอ่ยถามทันทีที่ขึ้นมานั่งบนรถและคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย
ทางด้านคนเป็นเจ้าของที่กำลังเตรียมขับรถออกไปจากที่จอดจึงเหลือบตามองสภาพคนข้างกายที่ตอนนี้สวมใส่เสื้อของเขาไว้เป็นการชั่วคราวอีกครั้ง เสื้อเชิ้ตที่ปกติเขาใส่ได้พอดีแบบไม่อึดอัด เมื่ออยู่บนตัวคนเบาะข้าง ๆ ดันกลายเป็นชุดเดรสไปเสียได้ แขนเสื้อก็ยาวพ้นมือไปมากเสียจนเขาทนไม่ได้ ต้องจับมาม้วนขึ้นให้ด้วยความขัดใจ จะมีก็แค่ช่วงหน้าอกใหญ่ที่ดูไม่ได้หลวมโพรกเสียขนาดนั้น
"เธอตัวเท่าเด็กประถม ใส่เสื้อฉันมันก็ต้องใหญ่เป็นธรรมดา"
"เด็กประถมที่ไหนจะสูงตั้ง 155 พี่อย่ามาบุลลีไปหน่อยเลย"
ซีรวัฒน์เลี้ยวรถออกมายังถนนใหญ่พลางเหลือมองเด็กแก้มป่องข้างกายด้วยความขำขัน ก่อนจะทิ้งบอมบ์อีกครั้งด้วยคำตอบกวน ๆ
"ฉันไง สูง 155 ตั้งแต่ประถม มีอะไรข้องใจอีกไหม? ยัยเตี้ย"
"เขาเรียกว่าตัวเล็กต่างหากเล่า!
