บทที่ 9 หลงน้อง

วินละสายตาขึ้นจากแฟ้มงานตรงหน้าอย่างเหนื่อยล้า หลังจากที่จดจ่อกับมันมาเป็นเวลานานนับชั่วโมง ก่อนจะละสายตาไปมองเจ้าของร่างอรชรอ้อนแอ้นซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม่ไกลกัน ในตอนที่อีกฝ่ายกำลังพูดคุยกับพนักงานบริษัทคนอื่น ๆ ซึ่งแวะเวียนมาทักทายกันด้วยความเป็นกันเอง รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อใสเพราะเอ็นดูกับความสดใสร่าเริงเกินพิกัดที่ออกจะติดโก๊ะมาเสียด้วยซ้ำของเจ้าตัว หลังจากวันนั้นที่พวกเขาเผลอมีอะไรกันอย่างเร่าร้อนในออฟฟิศหลังเลิกงาน เขาก็มีเซ็กซ์กับเธอเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ หญิงสาวตัวเล็กลีลาดีกุมใจเขาไว้เสียอยู่หมัด แม้จะรู้ดีว่าเธอไม่ได้คิดจริงจังกับเขานัก แต่ใจกลับถลำลึกไปจนได้ เขาถอนหายใจเบา ๆ กับความคิดนั้นของตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นเท้าคางจ้องมองคนตัวเล็กอย่างไม่ละสายตา อีกไม่นานฟินแลนด์ก็ต้องลงแผนกเพื่อเรียนรู้งานแล้ว เขาคงไม่มีโอกาสได้นั่งมองเธอบ่อย ๆ เหมือนอย่างตอนนี้ ไม่รู้ว่าเจ้าตัวดีจะรู้บ้างหรือไม่ว่าตัวเองเป็นที่สนใจของคนอื่นมากมายขนาดไหน ไม่ใช่ว่าถ้ายอมปล่อยให้เธอห่างตาไป เขาจะไม่มีโอกาสได้อยู่ข้างเธอแบบตอนนี้อีกหรอกหรือ? เขาหลับตาส่ายหน้าอย่างระอาใจกับความคิดนั้นของตัวเอง ดูเหมือนความสดใสของเธอจะมีอิทธิพลต่อเขามากจริง ๆ ต้องยอมรับเลยว่าเขาแอบถูกใจเธอตั้งแต่แรกเห็นเลยก็ว่าได้ แต่ถึงขั้นจะหวงกันไว้เป็นของตัวเอง ตัวเขาในตอนนี้ก็ไม่มีสิทธิ์เสียหน่อย และเขาเองก็ไม่ได้มีความคิดอยากจะทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับแฟนหนุ่มเลยแม้แต่น้อยเช่นกัน เพราะถ้ามันต้องแลกมากับความเสียใจของคนตัวเล็กแล้วนั้น สำหรับเขามันไม่ใช่สิ่งที่คุ้มค่าเลยสักนิด วินนั่งคิดฟุ้งซ่านอยู๋ในใจ ขณะที่สองมือก็จัดการเอกสารบนโต๊ะไปด้วยอย่างเรียบร้อย จนเมื่อเห็นว่าเวลาเลิกงานที่รอคอยมาถึง เขาจึงรีบลุกขึ้นเดินไปหาร่างเล็กที่กำลังจดจ่อกับงานของตัวเองในทันที "ฟินครับ วันนี้เลิกงานแล้ว กลับกันเลยดีไหม? เดี๋ยวพี่ไปส่ง" "...คะ? พี่วินเคลียร์งานเสร็จแล้วเหรอคะ? ฟินนึกว่าพี่จะกลับเย็นกว่านี้เสียอีก" ฟินแลนด์เงยหน้าถามอย่างงุนงง เมื่อเห็นอีกคนมายื่นอยู่ตรงหน้า "ส่วนของวันนี้พี่เคลียร์หมดแล้วครับ ฟินล่ะ? เรียบร้อยไหม? ถ้ายังไม่เสร็จ พี่รอได้นะ" "ไม่เป็นไรค่ะพี่วิน~ ฟินก็เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน ฟินนึกว่าพี่จะกลับเย็น ก็เลยเอาข้อมูลฝ่ายกฎหมายมาอ่านเล่น ๆ ก่อนเตรียมไปดูงาน เฉย ๆ น่ะค่ะ" "...ครับ งั้นพวกเราไปกันเลยไหม?" "ได้เลยค่ะ ฟินขอเก็บของห้านาที แล้วเดี๋ยวจะรีบตามไปนะคะ" วินส่งยิ้มให้หญิงสาวอย่างใจดีเหมือนทุกครั้ง ขณะที่เดินกลับไปนั่งรอที่โต๊ะตัวเองอย่างเงียบ ๆ เพื่อไม่เป็นการกดดันอีกฝ่ายมากจนเกินไป จนเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินใกล้เข้ามา เขาจึงลุกขึ้นเดินนำอีกฝ่ายไปที่รถทันที ทันทีที่ประตูรถถูกปิดลง เลขาหนุ่มก็จัดการฉวยโอกาสในจังหวะที่สาวน้อยข้างกายกำลังมัววุ่นวายกับการจัดวางข้าวของ จุมพิตลงที่แก้มนุ่มเสียทีหนึ่งด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะถอยตัวห่างออกมาทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ เมื่อตากลมตวัดมองอย่างมีเลศนัย "แหม~ พี่วินที่แสนดีกลายเป็นพวกฉวยโอกาสตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะเนี่ย~" วินยกยิ้มขำกับประโยคแซวนั้น เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าตัวเองกลายเป็นพวกหลงเด็กแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? จึงได้แต่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "ตั้งแต่เจอฟินล่ะมั้งครับ ดูสิ พี่ศีลแตกหมดแล้วนะเห็นไหม?" "ฮ่า ๆ ๆ ๆ พี่วินก็เวอร์ไป ฟินไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย~ แล้วไงคะ? เราจะไปไหนต่อดี? รีบตัดสินใจก่อนรถติดนะคะคุณเลขา~" "อืม...ตอนนี้เราหิวหรือยัง? หนูอยากไปไหนไหม?" "ไม่เท่าไหร่ค่ะ ฟินยังไงก็ได้ แล้วก็ไม่ได้อยากไปที่ไหนเป็นพิเศษด้วย แต่ถ้าพูดถึงสิ่งที่อยากทำก็มีอยู่นะคะ" "ฟินอยากทำอะไรครับ?" "อยากทำแบบที่เราทำกันในห้องทำงานอ่ะค่ะ พี่วินคิดว่าไงดีคะ?" ฟินแลนด์พูดพลางขยิบตาอย่างหยอกล้อ แต่สายตากลับฉายชัดถึงสิ่งที่ต้องการจนคนมองได้แต่กำหมัดแน่นอย่างอดทน "ยัยเด็กหื่นเอ๊ย..." วินว่าพลางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างคนพยายามหักห้ามใจ เพื่อไม่ให้ตนเองเผลอจับยัยตัวแสบตรงหน้ากดเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนจะพูดต่อไปด้วยเสียงที่แหบพร่าลงอย่างไม่รู้ตัว "...หนูกดสั่งอาหารที่อยากกินไปส่งที่คอนโดพี่เลยค่ะ พูดจาแบบนี้ เด็กดื้อของพี่ต้องโดนตีแล้วนะรู้ไหม?"