"มีอะไรกัน? เสียงดังไปถึงหน้าห้องเลย" วินที่เดินเข้ามาสำรวจเหตุการณ์ในห้องถามขึ้น หลังจากกันให้แฟนสาวกับเพื่อนอีกสองคนยืนคอยอยู่ด้านนอก
ปราณที่เห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใครก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่อย่างแรงชนิดที่ว่าไม่กลัวเก้าอี้จะคว่ำ ฝั่งตรงข้ามกันมีกฤตินที่นั่งขมวดคิ้วทำหน้าขรึมประจันหน้าอยู่
ประธานหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะถามเลขาที่ควบตำแหน่งเพื่อนสนิทของตนเสียงห้วน
"ไง? มาทำงานได้แล้วเหรอมึง? นึกว่าจะกกเด็กจนหมดฤดูฝึกงานเลยซะอีก" พูดจบก็เบ้หน้าใส่เป็นเด็ก ๆ จนคนเป็นเลขาถึงกับกลอกตามองบนอย่างเอือมระอา
"ไม่มาจะเห็นหรือไง? พวกกูลางานวันเดียว มึงจะบ่นอะไรนักหนา? ก็น้องเขาไม่สบาย จะให้ปล่อยทิ้งไว้หรือไง?"
"...แล้วเด็กนั่นอยู่ไหน? นี่มึงปล่อยน้องนอนป่วยอยู่บ้านคนเดียวเหรอ?"
"ละเมออยู่เหรอครับไอ้คุณประธาน? เพราะมึงไปบอกน้องเขาว่ามีเรื่องจะคุยด้วยนั่นแหละ ฟินเลยดื้อแพ่งจะมาทำ
