หมับ!
...หือ?
ตากลมกะพริบปริบ ๆ ด้วยความไม่เข้าใจ เมื่อจู่ ๆ หัวของตนก็ถูกจับให้หันกลับมาโฟกัสที่ชามหม่าล่าอีกครั้ง แน่นอนว่านั่นเป็นฝีมือของฮาร์ทที่ยืนประกบอยู่ด้านหลัง มิ้งจึงเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ
“มองขนาดนั้นจะเดินตามพี่เจเข้าไปในห้องน้ำเลยไหมล่ะ? เลิกสนใจไอ้พี่เจแล้วกินข้าวซะ! นั่งให้มันดี ๆ ด้วย ฉันจะเป่าผมให้”
ใบหน้าบูดบึ้งและคำพูดกระโชกโฮกฮากของเพื่อนชาย ช่างเป็นอะไรที่ตรงข้ามกับวิธีที่เขาใช้ในการแตะต้องตัวเธอ เพราะถึงฮาร์ทจะดูไม่ค่อยพอใจที่เธอให้ความสนใจกับพี่เจก็เถอะ แต่น้ำหนักมือที่ใช้กลับแผ่วเบาประหนึ่งขนนกเลยก็ว่าได้
ปากอิ่มยิ้มร่าเมื่อสังเกตเห็นจุดนั้น ก่อนจะเริ่มกินอาหารและนั่งดี ๆ อีกครั้ง ปล่อยให้คนตัวใหญ่กว่าจัดการเส้นผมที่เปียกชุ่มของเธอได้ตามใจ
“แล้วนี่แกกับพี่เจกินข้าวกันหรือยัง?” ณัฐริกาชวนคุยในระหว่างที่สวาปามอาหารตรงหน้าไป ขณะที่กวาดสายตามองไปยังเค
