บทที่ 7 เผลอไผลเมามาย (1)

1709 คำ

เพราะจู่ ๆ ก็ถูกกระชากจนตัวปลิว มิ้งที่ยังไม่ทันได้ตั้งสติจึงทำได้เพียงรีบจ้ำตาม เธอเดินตามการชักนำของฮาร์ทออกไปนอกโรงอาหาร ก่อนจะพบว่าปลายทางที่อีกฝ่ายลากมาคือป่าหลังรกร้างหลังอาคารเรียน “นี่ฮาร์ท จะพาฉันไปไหนเนี่ย?” เธอถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก้มหน้าก้มตาเดินโดยไม่อธิบายอะไรให้ฟัง กระทั่งเดินลึกเข้าไปในป่านั้นสักระยะ คนที่เดินนำอยู่ก็หยุดชะงักและหันกลับมาประกบริมฝีปากกับเธอทันที !!! ตากลมเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อจู่ ๆ ก็ถูกปล้นจูบอย่างกะทันหัน แต่เพียงพริบตาณัฐริกาก็โอนอ่อนไปกับสัมผัสนั้นด้วยความยินดี ปากอิ่มอ้ารับเรียวลิ้นร้อนให้รุกล้ำเข้ามาภายใน ขณะที่สองแขนยกขึ้นโอบรอบคอคนตัวใหญ่อย่างเป็นธรรมชาติ มิ้งรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงแห่งความพึงพอใจดังขึ้นในลำคอของฮาร์ท ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกรวบเข้าไปกอดเอาไว้อย่างรวดเร็ว กายบางบดเบียดเข้าใส่คนตรงหน้าอย่างไม่รั้

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม