ตอนที่13:นี่เมียกู

จริงๆ แล้ววันนี้ฉันเลิกเรียนตอน 5 โมงเย็นค่ะ แต่แผนการร้ายในหัวมันสั่งให้ฉันต้องดัดนิสัยอีตาบ้าขุนแผนซะหน่อย ฉันกะจะแกล้งให้เขามารอนิดๆ หน่อยๆ สัก 2 ชั่วโมง ให้เขารู้ซึ้งถึงคำว่ารอซะบ้าง แต่ใจหนึ่งก็คิดว่าคนฉลาดแกมโกงแบบเขาน่าจะกลับไปตั้งนานแล้วแหละ ฉันตัดสินใจปิดโทรศัพท์มือถือไว้สนิท เพราะรู้ดีว่าอิทธิพลระดับเขาต้องหาเบอร์ฉันมาได้แน่ๆ และถ้าฉันเผลอรับสายเมื่อไหร่ แผนแตกเมื่อนั้น 5555 ฉันลอบยิ้มร้ายอยู่คนเดียวในห้องเรียน จนเวลาล่วงเลยมาถึง 5 โมงครึ่ง ฉันเรียนเสร็จเรียบร้อยเลยเดินลงมาจากอาคารเรียนอย่างอารมณ์ดี พอเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูเท่านั้นแหละ... อุ๊แม่เจ้า! มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา 40 กว่าสาย! 55555 สะใจเว้ย! ฉันเดินฮัมเพลงลั้นลาออกมาที่หน้าตึก เพื่อรอรถของยัยมายมารับไปหาอะไรกิน มีความสุขจริงๆ โว้ยยย แต่ในจังหวะที่ฉันกำลังจะก้าวขาขึ้นรถของมายนั่นเอง... จู่ๆ ก็มีแรงมหาศาลจากทางด้านหลังกระชากแขนฉันอย่างแรงจนตัวปลิว! " ว๊ายย!! กระชากหาพะ... อะ...อ๋อ ยะ...ยังไม่กลับหรอ แฮร่ๆ " เวรแล้วอีเมย์! อีตาขุนแผน! มาได้ไงเนี่ย แล้วเขายังไม่กลับอีกหรอวะ รอนานขนาดนี้หน้าเขาดูเหมือนจะกินหัวฉันได้อยู่แล้ว " หึ... เก่งนี่หว่า หลอกกูได้ " น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมามันชวนขนลุกซู่ไปถึงสันหลังจริงๆ จังหวะนี้ฉันรู้ชะตากรรมตัวเองทันที " ใครหลอกใคร... ไม่มี๊! " ฉันทำไขสือหันไปจะก้าวขาขึ้นรถมายอีกรอบเพื่อหนีเอาตัวรอด ฟึ๊บ!! ร่างของฉันลอยละลิ่วเหมือนนางฟ้าบินขึ้นไปค้างอยู่บนบ่าแกร่งของเขาในพริบตาเดียว! " อ๊ายยย!! อีบ้า! ปล่อยนะเว้ย ปล่อย!! " ฉันทั้งดิ้นทั้งถีบอยู่บนไหล่เขาพัลวัน " อีมายยย! ช่วยกูด้วย ม๊ายยยยย! " ฉันรัวกำปั้นทุบหลังเขาไปหลายปึก แต่ไม่มีท่าทีว่าคนตัวโตจะสะทกสะท้านเลยสักนิด คนหรือหินวะแม่งเอ๊ย!! แต่แล้วความซ่าของฉันก็ต้องหยุดชะงักลงทันที เมื่อชายเสื้อของเขาเลิกขึ้นจนเห็น 'กระบอกปืนสีดำสนิท' ที่เหน็บอยู่ที่เอวสอบ... อีเมย์เอ๊ย ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย ฮืออออออ " เห๊ย! จะเอาอีเมย์ไปไหนน่ะ! " มายน้องรัก มึงคือนางฟ้ามาโปรดจริงๆ ช่วยกูด้วย! " เสือก! " เขาหันไปตะคอกใส่ยัยมายสั้นๆ ก่อนจะฟาดมือหนาลงบนก้นฉันแรงๆ สองทีซ้อน เพรี๊ยะ! เพรี๊ยะ! เจ็บนะอีเวร! ฉันได้แต่ส่งสายตาอ้อนวอนสุดชีวิตไปให้ยัยมายอีกครั้ง " นั่นเพื่อนฉันนะเว้ย ปล่อยมันลงมา! " มายยังคงใจสู้พยายามทวงตัวฉันคืน " แล้วไง? นี่เมียกู! " เห๊ย!!! ทั้งฉันและยัยมายถึงกับยืนอ้าปากค้างกลางลานจอดรถ พูดออกมาได้หน้าตาเฉยว่าเมีย! เขาไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น อุ้มฉันพาดบ่าเดินลิ่วๆ ไปที่รถสปอร์ตของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกล ก่อนจะโยนฉันเข้าไปในรถอย่างแรงจนก้นกระแทกเบาะ กูน่วมหมดแล้วนะไอ้หอกหัก! " อย่าลงมา... ไม่งั้นกูเอามึงตายแน่! " เขาหันมาถลึงตาใส่ฉันก่อนจะปิดประตูดัง ปัง! อีคำว่า 'เอาตาย' ของเขานี่มันหมายถึงเอาชีวิตหรือเอาอะไรกันแน่ ฮืออออ ฉันไม่น่าไปกระตุกหนวดเสือเลยจริงๆ เขาขึ้นรถได้ก็เหยียบคันเร่งมิดออกจากมหาลัยด้วยความเร็วสูง พาฉันไปฆ่าหมกป่าแน่เลยแงงงงงง " หึ... ทีอย่างงี้ทำเป็นกลัว " เออกูกลัว! พอใจมึงยังอีบ้า! แต่ในใจคิดแบบนั้น ปากมันดันไม่รักดีต้องสู้ไว้ก่อน " กะ...กะ...กลัวอะไร? ใครกลัว! ไม่มี๊! " อกอีแป้นจะแตก ปากฉันสั่นจนควบคุมไม่ได้แล้ว " ปากดีเข้าไว้... เดี๋ยวคูจะจัดให้จุกๆ เลย " เขายิ้มร้ายที่มุมปากก่อนจะกระชากเกียร์เพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก ปากหนอปาก ฮืออออออ " วะ...วันนี้ ฉะ...ฉันมีงานด่วน ต้องรีบไปนะ " ฉันพยายามหาข้ออ้างตะกุกตะกัก " หุบปาก! " เขาตวาดสั้นๆ โดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าฉัน เขาขบเคี้ยวเคี้ยวฟันจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนออกมาอย่างชัดเจน กูไม่รอดแน่ๆ มึงเอ๊ยยยยย ฉันตัดสินใจเงียบปากสนิทเพราะกลัวโดนเป่าขมับ ก่อนจะค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กะจะส่งข้อความหายัยมายให้ตามมาช่วย " ถ้ามึงโทร... กูจะเย็_มึงบนรถนี่แหละ! " เขาพูดนิ่งๆ โดยที่สายตายังจ้องถนน ฉันรีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าทันทีแล้วนั่งตัวเกร็งกำเข็มขัดนิรภัยไว้แน่น อีเมย์เอ๊ย งามหน้าไหมล่ะมึง... จนกระทั่งเขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าเซเว่นแล้วหันมามองหน้าฉัน ส่วนฉันก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกใส่เขา " เอากลิ่นอะไรดี... สตอเบอร์รี่ หรือคลาสสิค? " ฉันอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกไปสามวิ นี่มึงถามอะไรกูวะอีบ้า! ฉันพอจะเดาออกว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ไม่คิดว่าเขาจะกล้าถามโต้งๆ กลางที่สาธารณะขนาดนี้! " หรือว่าไม่ใช้ดีวะ... สตอเบอร์รี่แล้วกันเนอะ " เขาพูดเองเออเองเสร็จสรรพก่อนจะทำท่าจะลงจากรถไปเซเว่น แต่ก็ยังไม่วายหันมาขู่ฉันทิ้งท้าย " แล้วถ้าขามึงแตะพื้นแม้แต่นิดเดียว... กูจะเป่าหัวมึงทิ้งซะ! " พูดจบเขาก็ถกเสื้อให้ฉันเห็นปืนสีดำที่เอวข้างหลังชัดๆ อีกรอบก่อนจะเดินเชิดเข้าเซเว่นไป... กูเห็นปืนมึงนานแล้วอีผี! นี่กูเจอกับอะไรอยู่วะเนี่ย ฮืออออ ปั๊ก! ไม่นานเขาก็เดินกลับมาพร้อมกับโยนถุงเซเว่นใส่ตักฉัน ฉันรีบเปิดดูของข้างในแล้วแทบจะโยนทิ้งทันที อ้าปากค้างยิ่งกว่าเดิม... เจลหล่อลื่นกลิ่นสตอเบอร์รี่ขวดสีแดงแจ๋ กับยาพาราอีกแผงนึง! อีเจลน่ะพอเดาได้ แต่ยาพารานี่เอามาเพื่ออะไรวะ? " ใช้กับมึงโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย " เขาหันมาบอกฉันด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ... มันน่าภูมิใจตรงไหนฮะ! " คะ...คะ...คุณไม่สบายหรอคะ? " ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องทันที " เปล่า " เขาตอบสั้นๆ ขณะสตาร์ทรถ " ละ...แล้วเอามาทำไมอะคะยาพารา? " เออ เอามาทำไมวะ! " หึ... เดี๋ยวคืนนี้มึงก็รู้เองนั่นแหละ " เขาตอบก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเหยียบคันเร่งพารถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว