" ป๊ายๆๆๆๆ " เสียงเพลงในผับดังกระหั่มฉันกับยัยหน่าโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงจนคอแทบหลุดออกจากบ่า
" อีๆๆๆ...มาย กูจะเป็นโล้มมมม " ฉันยืนจดๆจ้องๆรอฟังมันพูดกว่าจะพูดได้เล่นเอากรามค้าง
" เออๆไปนั่งๆ " ฉันพยุงมันไปนั่งก่อนจะกลับไปเต้นต่อ การที่ทำแบบนี้มันทำให้เราลืมเรื่องร้ายๆได้จริงๆ(อายุถึงค่อยไปนะคะไม่สนับสนุนให้ไปเด้อมันแค่ที่ผาอนคลายนะค๊าบบ)
" เห๊ยมึงอะ มึง เห๊ย!ไอ้สัส! " ฉันหันไปมองคนที่สะกิดแขนฉันยิกๆเหมือนพวกแมลงวันมาเจาะอะ
" อะไรของมึงวะ เรียกทำไมนักหนาพ่องงงตายไง้ " ฉันหันไปตวาดคนเรียก
" พ่อกูยังไม่ตาย แต่ถ้ามึงตายก่อนพ่อกูๆจะสงเคราะห์ให้ " ใครวะบังอาจมาว่าฉันๆเงยหน้าขึ้นไปมองคนพูด ป๊าดดดดแม่เจ้าโคตรเถื่อน
" เสือก อยากตายตอนไหนก็ตายเองแหละ " ฉันเดินหนีแต่ไอ้เถื่อนมันกระชากแขนฉันไว้ ถถถถถไอ้เถื่อนแขนกูจะหลุดมั้ยยย
" กระชากหาพ่อมึงอ่อไอ้เถื่อน " ฉันแกะแขนมันออกก่อนจะผลักมันจนกระเด็น
