ฉันตัดสินใจล้มตัวลงนอนข้างเขาปล่อยให้อ้อมกอดนั้นทำหน้าที่ของมันเป็นคืนสุดท้าย... บางทีนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ ที่ฉันจะได้นอนหลับไปพร้อมกับความอบอุ่นที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดแบบนี้ พอตื่นเช้าขึ้นมา ฉันก็พบว่าเขากำลังนอนตะแคงมองหน้าฉันอยู่ก่อนแล้ว ฉันรีบจะหันหน้าหนีด้วยความประหม่าแต่เขากลับคว้าคางฉันไว้ให้สบตาตรงๆ ฉันจึงจำใจต้องลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง
" กูขอโทษ... เรื่องวันนั้น " เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังและรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด
" ... " ฉันเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปในใจมันชาไปหมดแล้ว
" มึงกะ... "
" มันเป็นสิทธิของคุณค่ะ " ฉันพูดแทรกขึ้นมาเสียงเรียบ " คุณจะไปเอากับใครก็ได้อยู่แล้ว เพราะเราสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน... ไม่เคยเกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว "
" กูคิดถึงมึง " เขาไม่ฟังคำประชดประชัน แต่กลับพุ่งเข้ามากอดฉันไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก
" ... " ฉันนั่งนิ่งเป็นหิน ความรู้ส
