หลังจากเหตุการณ์เฉียดตาย (หรือเฉียดโดนด่าตาย) ที่ลานจอดรถเมื่อวาน ชื่อของ "น้ำปิง วิศวะฯ เครื่องกล ปี 3" ก็ถูกสลักไว้ในบัญชีดำของขุนเขาด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน ขุนเขานั่งอยู่ที่โต๊ะประจำในผับหรูหลังมหาลัย นิ้วเรียวยาวควงแก้ววิสกี้ไปมา แววตาคมกริบจ้องมองไอแพดที่โชว์ประวัติของยัยเด็กแสบคนนั้น
"น้ำปิง... ลูกสาวคนเดียวของอดีตนายทหารนอกราชการ ปัจจุบันช่วยป้าเปิดร้านซ่อมรถแถวท้ายซอย แถมยังรับจ๊อบเป็นช่างเถื่อนในสนามแข่งรถเถื่อนอีกเหรอ?" ขุนเขายกยิ้มมุมปาก "หึ... มิน่าล่ะ ถึงได้กร้านโลกไม่กลัวตายขนาดนี้"
"ไอ้เขา มึงนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาครึ่งชั่วโมงแล้วนะเว้ย สรุปยัยเด็กชุดช็อปนั่นทำมึงคลั่งจริงเหรอวะ?" 'ภีม' เพื่อนสนิทคนหนึ่งทักขึ้น
"คลั่งเหรอ? เออ คลั่งอยากจะสั่งสอนน่ะสิ คนอย่างขุนเขาไม่เคยโดนใครเรียก 'ไอ้คุณหนู' แล้วลอยนวลไปได้หรอก" ขุนเขากระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียว "กูวางแผนไว้แล้ว พรุ่งนี้กูจะเ
