ตอนที่8:งานเข้า

Past เมย์ อยากจะกรี๊ดดดด! ให้คอแตกตายกลางห้างไปเลยค่ะ! หลังจากที่อีตาบ้าขุนแผนทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจน ‘พี่พี’ เด็กในสังกัดที่ฉันกำลังอ่อยได้ที่ถึงกับหน้าเสียแล้ววิ่งหนีกลับบ้านไป ฉันก็ได้แต่ยืนกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ แต่คนอย่างเมย์ริญาเสียดายผู้ชายไม่นานหรอกค่ะ ฉันเลือกที่จะไม่ตามไปง้อให้เสียเวลา แล้วสะบัดหน้าไปช้อปปิ้งต่อเพื่อดับอารมณ์หงุดหงิด หงุดหงิดเว้ยยยย! ผู้ชายมีเยอะกว่าไข่ปลาซะอีก จะสนทำม้ะ! เสียไปหนึ่งเดี๋ยวก็หาใหม่ได้อีกเป็นสิบ ฉันเดินช้อปปิ้งคลายเครียดไปเรื่อยๆ จนสายตาไปสะดุดเข้ากับเสื้อครอปสีชมพูตัวหนึ่ง มันน่ารักมากเวอร์ ดีไซน์โดนใจสุดๆ ฉันกำลังจะเอื้อมมือเข้าไปหยิบแท้ๆ แต่ทว่ากลับมียัยป้าที่ไหนไม่รู้กระชากมันตัดหน้าไปต่อหน้าต่อตา! " อุ๊ย! ซอรี่นะคะ พอดีเสื้อตัวนี้มันเหมาะกับฉันมากกว่าน่ะค่ะ 5555 " ยัยป้านั่นพูดเยาะเย้ยฉันเสียงแหลมพลางหัวเราะออกมาอย่างผู้ชนะ แม่งโคตรมั่นหน้าเลยว่ะป้า! " มั่นหน้าเนอะ 5555 อุ๊บบบบส์! ลั่นค่ะ ลั่นนน 5555 " ฉันตอกกลับไปทันควันพลางหัวเราะร่วน แกล้งเอามือปิดปากทำหน้าตาใสซื่อไร้เดียงสา ยืนจ้องหน้ายัยป้านั่นที่ตอนนี้โกรธจนหน้าแดงก่ำเป็นฟืนเป็นไฟ " แหมๆๆ ไม่มีใครมั่นได้เท่าน้องเมย์แล้วค่ะน้อง! " นางยืนกำมือแน่นจนสั่น กัดฟันพูดชื่อฉันออกมาเหมือนอยากจะเคี้ยวให้ละเอียด " ไม่มีพี่สาวที่ไหนนะฉันคิดว่า... แล้วนั่นโบท็อกซ์ตึงหรอคะ? 5555 กัดกรามเชียวนะเนี่ย กี่สิบเข็มหรอคะถึงได้ตึงเปรี๊ยะขนาดนี้ " " กะ...กะ...กรี๊ดดด!! นังบ้า! แกด่าฉันหรอห๊ะ! วันนี้ถ้าเลือดแกไม่กบปาก อย่ามาเรียกฉันว่าเชอร์รี่เลย! " ยัยป้าเชอร์รี่เน่าโยนของในมือทิ้งอย่างไม่ใยดี แล้วพุ่งเข้าใส่ฉันเหมือนกระทิงคลั่ง นางจิกหัวฉันอย่างแรงจนหน้าหงาย แต่ขอโทษเถอะค่ะ แค่นี้ไม่กระทบผิวอีเมย์หร๊อกกก! แรงควายแบบป้าเจอแรงพยศแบบหนูหน่อยเป็นไง ยัยป้าเข้ามาตบซ้ายตบขวาฉาดใหญ่จนฉันรู้สึกแสบๆ ที่มุมปาก ฉันเริ่มหมดความอดทน เอื้อมมือลงไปถอดรองเท้าส้นเข็มสูงปรี๊ดออกจากเท้าด้วยความไวแสง ก่อนที่จะฟาดเข้าไปที่หน้ายัยป้านั่นอย่างแรงเต็มรัก! ไม่เลือดตกยางออกก็ให้มันรู้ไป! ผลั๊วๆๆ!!! เสียงส้นรองเท้ากระทบใบหน้าดังฟังชัด ยัยนั่นร้องเสียงหลงเอามือกุมหัวด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะมองหน้าฉันอย่างอาฆาตแล้วคว้าข้าวของแถวนั้นมาปาใส่ฉันพัลวัน ทำได้แค่นี้หรอคะป้า? ฉันฟัดกับนางอยู่นานนัวเนียกันจนข้าวของในช็อปพังพินาศ จนกระทั่งรปภ. ต้องรีบเข้ามาแยกพวกเราออกจากกัน เจ็บหนักเลยล่ะค่ะงานนี้... แต่ไม่ใช่ฉันนะ ยัยเชอร์รี่เน่านั่นต่างหากที่หัวแตกหน้ายับเยิน! 20 นาทีต่อมา ฉันนั่งหน้ามุ่ยรอยัย ‘มาย’ เพื่อนรักมาประกันตัวออกจากโรงพัก หลังจากที่โดนส่งตัวมาที่นี่พร้อมคู่กรณี ฉันเสียค่าปรับไปตามระเบียบจนเริ่มจะสนิทกับจ่าที่นี่อยู่แล้ว ถ้าถามว่าทำไมชีวิตฉันมีแต่คนจ้องจะตบ... ก็ฉันเป็นพวกมั่นอกมั่นใจนี่คะ แถมการแต่งตัวก็เปรี้ยวเยี่ยวราดไปสามบ้านแปดบ้าน ไม่ถูกดักตบตายวันเว้นวันก็ถือว่าบุญโขแล้ว " บอกกี่ทีแล้วว่าให้ยอมๆ ไปบ้าง กูขี้เกียจมาจ่ายค่าปรับให้มึงแล้วนะอีเมย์! งานการกูก็ต้องทำ มึงนี่มัน... ฿+;฿+;%# " ทันทีที่ยัยมายมาถึงและจัดการเรื่องประกันตัวเสร็จ นางก็บ่นไฟแลบมาตลอดทางเดินออกจากโรงพัก ฉันเลือกที่จะเงียบไม่โต้ตอบ เพราะรู้ดีว่าในโลกนี้ยัยมายคือคนที่ห่วงฉันที่สุดแล้ว " จุ๊บบๆ รักนะน้องรัก อย่าบ่นกูเลย ป่ะ...ไปเตรียมตัวทำงานกันเถอะ " ฉันเขย่งเท้าจุ๊บไปที่เหม่งของมันหนึ่งทีเพื่อเอาอกเอาใจ " กูนี่นะ... พึ่งอาบน้ำเสร็จเอง กะว่าจะนอนชิลล์ๆ อยู่ห้องแท้ๆ แต่มึงดันโทรมา กูก็รีบแจ้นออกมาหาเสื้อในแม่งไม่เจอ ต้องวิ่งออกมาทั้งที่ไม่ได้ใส่เสื้อในเนี่ยอีห่า! เป็นห่วงมึงกลัวมึงจะตายคามือป้าที่โรงพัก ดีนะในรถมีเสื้อแขนยาวคลุมไว้ " " 55555 โอ๋ๆ ป่ะๆ กลับไปใส่เสื้อในกันเถอะเพื่อน " " มึงไม่ต้องมาขำเลยนะอีเมย์ แม่งเย็นหน้าอกไปหมด " " เอาหน่า เดี๋ยวกูถอดของกูให้มึงใส่ก่อนก็ได้ 5555 " " ไม่ต้องเลยอีห่ามึงนี่นะ 55555 " สุดท้ายฉันกับมายก็พากันหัวเราะไปตลอดทางเข้าสู่โหมดปกติ มันด่าเพราะมันห่วงล้วนๆ แหละค่ะฉันรู้ดี ฉันกับมายรับงานเป็นฟรีแลนซ์ ถ่ายแบบสินค้า พวกลิปสติก เครื่องสำอางอะไรพวกนั้น เพราะรายได้มันดีพอสมควร ส่วนยัยมายจริงๆ มันไม่ได้อยากทำหรอกค่ะ แต่มันโดนฉันบังคับ เพราะเงินที่พวกเราใช้สอยกันเป็นหลักก็มาจากงานถ่ายแบบและโปรโมตเว็บพวกนี้แหละ เจ๊เคที่ หรือเจ๊เค โมเดลลิ่งที่คอยหางานให้พวกเรา โทรมาแจ้งว่าวันนี้มีงานด่วน เป็นงานมิตติ้งรถสปอร์ตสุดหรู ให้ไปสแตนบายตอน 1 ทุ่ม แต่อีนี่ก็ตามสไตล์ค่ะ ไปถึงซะ 2 ทุ่มเลยจ๊ะ! เพราะหลังจากกลับจากโรงพักฉันก็หลับเป็นตาย ตื่นมาก็ต้องรีบแต่งหน้าแต่งตัวขับรถพุ่งทะยานไปที่งานพร้อมกับยัยมาย เพื่อไปเปลี่ยนชุดที่หน้างานเอา " เจ๊ๆๆ มาแล้วๆ " ฉันร้องเรียกเจ๊เคที่กำลังทำหน้าร้อนรนเดินวนไปวนมา " นี่หล่อน! มาสายมันทุกงานเลยนะ ไปเปลี่ยนชุดเร็วๆ เข้า! เดี๋ยวจะมีคนใหญ่คนโตระดับวีไอพีมาดูรถ ต้อนรับเขาให้ดีๆ อย่าให้เสียชื่อเจ๊นะ " เจ๊เคผลักหลังฉันกับยัยมายให้รีบไปเปลี่ยนชุดทันที พอเปลี่ยนเป็นชุดพริตตี้สุดเซ็กซี่เสร็จ ฉันก็เดินออกมาประจำตำแหน่งที่ข้างรถสปอร์ตหรู ราคาประมาณ 25 ล้านบาท คู่กับยัยมาย ตากล้องพากันแห่มารุมถ่ายรูปพวกเรา แสงแฟลชจากกล้องนับสิบตัวกระหน่ำส่องมาจนฉันแสบตาไปหมด " วันนี้คุณฐานทัพจะมาต้อนรับเขาด้วยนะ พวกแกตั้งใจหน่อย " เจ๊เคกระซิบบอกก่อนจะรีบเดินหนีไปเตรียมงานส่วนอื่น ชื่อ ‘ฐานทัพ’ หรอ... คุ้นๆ แฮะ ใครวะ? ช่างมันเถอะ งานเงินมาก่อน ผ่านไปประมาณ 20 นาที ในขณะที่ฉันกำลังโพสต์ท่าจิกกล้องอยู่นั้น ก็มีเสียงผู้ชายกลุ่มหนึ่งเดินคุยกันเสียงดังใกล้เข้ามา " พริตตี้งานนี้โคตรเด็ดเลยนะมึง ไอ้แผน " ฉันได้ยินชื่อนั้นปุ๊บ ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองตามเสียง อื้อหื้อออ... เวรกรรมของอีเมย์แท้ๆ! ผู้ชายร่างสูงที่เดินนำหน้ามาพร้อมกับรอยยิ้มร้ายๆ นั่นคือ... ไอ้บ้าขุนแผน!!!