พระอาทิตย์ส่องแสงรำไรในตอนแรกนั้นโดนความมืดมิดกลืนกินไปทั่วนภา แมลงตัวน้อยที่ไม่อาจจะระบุทิศทางการมาของเสียงได้ร้องระงมดังไปทั่วทุ่งนาข้าวซึ่งไหวเองเอียนไปกับทิศทางของแรงลมตามฤดูกาล นั่นทำให้เอกราชคิดถูกแล้วที่เลือกเดินมาส่งบุคคลทั้งสอง แม้ว่าปากในตอนนั้นจะไปเร็วกว่าพิจารณาให้รอบคอบก็ตาม
เพราะอย่างที่บอกหากเทียบกันแล้วไอ้เอกคนนี้มันก็แค่หมาวัดตัวหนึ่งเพียงเท่านั้น ไม่คิดอาจเอื้อมดอกฟ้าที่อยู่สูงปานนั้นหรอก
“พากันกลับมามืดค่ำจนตะวันตกดินแล้วไม่พอ ยังมอมแมมเป็นลูกแมวตกโคลนกันมาอีกเหรอหนูนา”
ช่วงขายาวชะงัก ไม่คิดว่าจะปล่อยให้ตัวเองใจลอยจนเดินมาส่งฝาแฝดถึงหลังบ้านเรือนไทยซึ่งตั้งตระหง่านเปิดไฟครบทุกดวงอยู่ขณะนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะใจจริงอยากจะส่งแค่ไกล ๆ ไม่ต้องพาตัวเองเข้าไปยุ่งวุ่นวายกลับใคร เพียงแต่นอกจากจะเดินมาส่งถึงที่แล้วเอกราชยังเผลอสบตาเข้ากับคนที่น่าจะเป็นมารดาของพวกหญิงสาวด้วย
“แม่บ
