ลูกเขยข้า ข้าเลือกเองได้

เขาก็ลืมคิดไปเลยว่าหลังจากที่ยายวันผู้ซึ่งขโมยตัวเองมาเลี้ยงเสียชีวิตไป เอกราชก็ไม่ได้มีญาติพี่น้องที่ไหน นอกจากหลวงตาที่ชุบเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเด็ก ตอนงานศพหล่อนก็อาศัยกินนอนอยู่ที่อู่ซึ่งเคยทำงานมา อีกทั้งพอเสี่ยทราบข่าวว่าเขามีวันว่างจะได้กลับมาจังหวัดบ้านเกิดเสียทีก็ให้คนไปรอรับถึงหน้าอำเภอ ปลัดหนุ่มเลยได้แต่ลงจากรถมายืนเก้ ๆ กัง ๆ บริเวณหน้าบ้านเรือนไทยที่เคยมาเหยียบอยู่สองสามครั้งได้ เรียกได้ว่าขนาดของห้องน้ำมันยังใหญ่มากกว่าที่ซุกหัวนอนของเขาทุกช่วงชีวิตเลย ก่อนใบหน้าหล่อจะปรากฏเป็นรอยยิ้มขึ้นมายามเห็นลูกสาวคนโตของบ้านวิ่งตึงตังลงมาหากัน “พี่เอก!” “หนูณีอย่าวิ่งครับ” แรงปะทะเข้าอ้อมอกกำยำส่งผลให้เจ้าของมันต้องกลืนประโยคที่อยากดุคนน้องลงไปโดยปริยาย เกือบจะสามเดือนที่เราไม่ได้พบหน้า แม้จะมีเวลาว่างให้พูดคุยกันผ่านโทรศัพท์อยู่บ้างก็ตาม ทว่ามันก็ไม่เพียงพอเอาเสียเลย เพราะฝ่ายที่กอดแน่