คืนเร้าร้อนผ่านไป งานหมั้นหมายตามฤกษ์งามยามดีจึงถูกจัดขึ้นแบบเป็นส่วนตัวภายในครอบครัว แต่ญาติมิตรสหายของณีรินทร์และเอกราชเองก็ใช่ว่าจะมีเพียงหยิบมือ ยิ่งของครอบครัวฝ่ายหญิงยิ่งไปกันใหญ่ จากที่ปลอบใจคุณครูไม่ให้ตื่นเต้นกลายเป็นว่าคนเด็กกว่าต้องมาปลอบใจชายหนุ่มแทน
ยิ่งเป็นขั้นตอนที่ต้องสวมแหวนให้กับคู่หมั้นซึ่งเปรียบเสมือนดอกฟ้าที่เอื้อมตัวลงมาหาหมาวัดแบบเขาแล้วหัวใจแกร่งก็ยิ่งเต้นถี่เร็วจนมือชื้นเหงื่อไคลไปเสียหมด
เพียงแต่ได้มองใบหน้าคนเด็กกว่าที่วันนี้สวยจนเอกราชไม่อาจจะละสายตาไปไหนได้ มือหนาก็สามารถสวมแหวนเงินซึ่งหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเองให้แก่เธอสำเร็จ ไม่อยากจะคิดด้วยซ้ำว่าความเป็นเขาจะถูกยอมรับจากครอบครัวพรรณรายณ์ทุกอย่าง
และเอกราชจะทำให้ทุกคนเห็นเองว่าณีนรินทร์เลือกคนไม่ผิด ยิ่งตอนคู่หมั้นก้มตัวลงมากราบบนตักของเขา หัวใจและชีวิตหมาวัดนับต่อจากนี้ไปก็จะมีเพียงเธอ
“หอมเลย ๆ”
ส
