ความหนักใจบังเกิด

ทินกรลาลับ ณ เส้นขอบฟ้า ก่อนความมืดมิดจะเข้ามาแทนที่เงาของชายหญิงซึ่งกำลังมอบจุมพิตครั้งแรกให้แก่กันและกันอยู่ มันไม่ได้วาบหวาม ทว่าก็ทำเอาณีนรินทร์ที่ไม่เคยมีประสบการณ์โดยตรงนั้นแข้งขาอ่อนระทวยไปเสียหมด หากไม่ได้คนที่รังแกริมฝีปากระเรื่อซ้ำ ๆ กอดพยุงเอาไว้ป่านนี้ก็ไม่แน่ว่าเธอคงจะลงไปกองที่พื้นหญ้าแถวนี้แล้ว และถึงแม้ว่าจะหอบหายใจไม่ทันอย่างไร คนที่มีกลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งรอบกายก็ไม่ปล่อยให้ริมฝีปากของเธอเป็นอิสระเสียที “อื้อ...” “ขอโทษครับ พี่เอาแต่ใจตัวเองไปหน่อย คุมตัวเองไม่ค่อยอยู่ด้วยครับ” ต้องยอมรับเลยว่าเอกราชนั้นคงจะเมาเข้าให้แล้ว แต่ที่กล่าวขอและกระทำเช่นนี้ก็ไม่ได้มาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ทั้งหมด เนื่องจากมันแค่มีส่วนเพิ่มความกล้าได้กล้าเสีย ทว่าอยากจะจูบเธอซ้ำ ๆ นั้นมันเป็นความต้องการของเขาเอง ยังดีที่ฟ้ามืดแล้ว ไม่งั้นหากมีใครเดินผ่านมาเห็นเข้าคงจะไม่ดีกับหญิงสาวในอ้อมกอ