“ต่อจากนี้ไป พี่เอกของหนูณีไม่เจ็บตัวอีกแล้วได้หรือเปล่าจ๊ะ”
เจ้าของชื่อยิ้มละไม เป็นช่วงสิ้นปีใกล้กับเทศกาลจึงไม่แปลกที่ตอนนี้จะมองเห็นใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวภายใต้ความมืดมิดที่มีเพียงแสงของดวงจันทร์ทราสาดส่อง
มันช่างคล้ายกับภาพวาดที่คนต่ำต้อยเช่นเขาไม่มีวันอาจเอื้อมถึง อีกทั้งไม่แน่ว่าครั้งนี้คงจะเป็นครั้งสุดท้ายหรือไม่ที่ไอ้เอกราชหมาวัดตัวนี้จะได้เห็นณีนรินทร์ บุคคลที่ตนเองไม่อาจครอบครอง แม้จะรักไปแล้วอย่างสุดหัวใจ
พระเจ้าก็ช่างขยันเล่นตลกกับคนอย่างเขาเสียจริง
ทำได้มากสุดตอนนี้คือมองหญิงสาวตรงหน้า เพื่อเก็บรายละเอียดทุกอย่างของเธอเอาไว้ในความทรงจำ หลังจากที่เรายืนกอดกันอยู่บริเวณริมถนนแล้วเธอขอให้เขาพามาในที่ซึ่งจะมีเพียงเราสองคนนับจากนี้
แต่คนอย่างเขามากสุดก็มีเพียงจักรยานยนต์มือสองและเถียงนาซึ่งเป็นสมบัติของยายให้เธอพักพิงในวันที่เหนื่อยล้าสุดหัวใจ ไม่สามารถดูแลน้องให้สบายได้ ทั้
