ภูมิที่จอดรถยนต์อยู่ไม่ไกลจากบ้านไม้หลังเล็กพยายามควบคุมสติตัวเองไม่ให้ทำอะไรเอิกเกริก เนื่องจากทุกวินาทีนั้นมีค่ากับคนด้านใน เขาที่เกิดมาอายุน้อยที่สุดในบ้าน แน่นอนว่าเคยได้ยินเรื่องราวในอดีตภรรยาของเสี่ยอยู่บ้างจากคนเป็นพ่อ แต่เข้าใจมาตลอดว่าหล่อนโดนไปหลายข้อหาขนาดนั้นอย่างไรก็คงจะไม่พ้นเน่าอยู่ในคุกตลอดชีวิต ไม่คิดว่าจะสามารถออกมาทำเรื่องชั่วเช่นนี้ได้อีก แต่มารยาหญิงมันน่ากลัวมากกว่าที่คิดจริง ๆ
“ภูมิ!”
“พี่หนูนา...” เห็นครอบครัวที่มากันพร้อมหน้า เขาก็สามารถคลายความกดดันไปได้ในระดับหนึ่ง ทว่าก็ไม่อาจจะวางใจอะไรได้เลย เพราะเอกราชกับคุณครูยังอยู่ในนั้น “เสี่ย เฮียปราบ พ่อ รีบเถอะครับ พี่เอกเข้าไปนานพอสมควรแล้ว”
“อือ กระจายคนของเราออกโดยรอบให้เงียบที่สุด”
“ครับ!”
“ราชา ลุงฝากหนูนากับภรรยาของลุงเอาไว้กับเราได้หรือเปล่า”
“ได้ครับ คุณลุงไม่ต้องเป็นห่วง ตรงนี้ถิ่นผม ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำ
