52 ประหม่า
"เดี๋ยวก่อนดาริน! เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ชายหนุ่มวิ่งตามมาติดๆดึงแขนของเธอเอาไว้ก่อนที่เธอจะเปิดประตูรถยนต์เข้าไป หญิงสาวหันกลับมาชักสีหน้าใส่ปัดมือของเขาออก
"อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉันค่ะ กรุณาให้เกียรติฉันด้วย!"
"ริน..พี่ไม่คิดว่าริน..."
"ฉันชื่อรินณดาค่ะ กรุณาเรียกชื่อฉันให้ถูกด้วย"
"ไม่! เธอคือดารินของพี่..ดารินที่อยู่ในหัวใจของพี่มานานแสนนาน"
ดารินแทบอยากสำลักเศษอาหารออกมา ไม่เจอกันมานานถึงสี่ปีกว่าๆ เขาไปคิดหาคำพูดหวานๆแบบนี้มาพูดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่ไม่ว่าจะสรรหาคำหวานหยดย้อยมาพูดยังไงมันก็ไม่มีทางโน้มน้าวใจของเธอได้หรอก เพราะสิ่งที่เธอเคยเจอมามันยากที่จะลบเลือนออกไปจากใจ
"หยุดคุยกันก่อนได้ไหม รู้ไหมว่าสี่ปีที่ผ่านมา พี่เฝ้ารอรินตลอดเลยนะ"
ไม่คิดเลยว่าดารินจะอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกนี่เอง เหตุผลที่เขาตามหาเธอไม่เจอสักทีก็เพราะเธอเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นรินณดา แต่ไม่ว่าเธอจะ
