บทที่ 6 หาที่ระบาย (NC)

ราฟาเอลที่เผลอชักว่าวตามลูกเลี้ยงของตนจนแตกไปแล้วน้ำหนึ่ง รีบมุ่งหน้ากลับห้องนอนตัวเองอย่างรีบร้อน เนื่องจากอารมณ์สวาทที่ยัง คุกรุ่นประหนึ่งยังไม่ได้ปลดปล่อย ทันทีที่มาถึงห้องเขาก็รีบคว้าโทรศัพท์ต่อสายหาเลขาและสั่งให้อีกฝ่ายรีบหาผู้หญิงมาให้เขาแบบด่วนที่สุด ก่อนจะโยนมันทิ้งไว้บนเตียงพลางใช้มือตัวเองขัดลำแก้ขัดไปก่อน "ซี้ดดดด~ เค้กจ๋า~ คนสวยของแด๊ด~" ชายหนุ่มคำรามออกมาอย่างไม่คิดสะกดกลั้นอารมณ์ใด ๆ เพราะภาพของคัพเค้กที่บิดเร้าไปมาในตอนเสร็จสมมันเป็นอะไรที่เร้าใจเขาเป็นอย่างมาก ที่จริงราฟาเอลก็รู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่ที่ให้เลขาไปดีลผู้หญิงมาให้ทั้งที่เด็กคนนั้นอยู่ในบ้าน แต่ถ้าหากเขาไม่ได้หาที่ระบายความหงี่เ****นตอนนี้ออกไปบ้าง เกรงว่าคนที่เป็นสาเหตุให้เขามีอารมณ์ขนาดนี้นั่นแหละที่จะต้องเดือดร้อน "อืมมม~ คัพเค้กของแด๊ด... หนูน่าXXXที่สุดเลย... อ่าาาส์~ เอาไว้เรียนจบก่อนเถอะ แด๊ดจะกระแทกหนูให้เดินลงจากเตียงไม่ได้เลย คอยดูสิ" ราฟาเอลพูดกับตัวเองเช่นนั้น ขณะที่ชักรูดท่อนลำของตนกับชั้นในลูกไม้สีแดงเพลิงไปพลาง มืออีกข้างหนึ่งหยิบเอาบราเซียที่เขาแอบหยิบมาจากตะกร้าผ้าในห้องลูกบุญธรรมขึ้นมาสูดดมด้วยท่าทางหื่นกาม เมื่อกลิ่นกายแสนหวานของคัพเค้กกำลังทำให้เขามัวเมา ราฟาเอลรู้ดีว่าตัวเองเป็นพวกหมกมุ่นในเรื่องอย่างว่าไม่เบา แต่คนที่เขาอยากจะ 'เอา' ดันเด็กเกินกว่าที่จะรองรับความดิบเถื่อนของเขา มันจึงช่วยไม่ได้ที่ราฟล์จะต้องหาที่ระบายแบบชั่วคราวอย่างที่เห็น ที่ผ่านมาราฟาเอลถือคติว่าจะไม่นอนกับใครซ้ำโดยไม่จำเป็น เพราะเขาไม่อยากให้มันเป็นเรื่อง ถ้าอีกฝ่ายคิดเกินเลยขึ้นมา ทั้งผู้หญิงที่เขาซื้อมาส่วนมากก็เป็นพวกมืออาชีพที่รู้จักปิดปากไปพร้อมกับเงินค่าจ้าง ดังนั้นชีวิตเขาจึงไม่เคยมีปัญหาเรื่องพวกนี้เลย ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~ "คุณราฟล์ครับ" ทันทีที่ได้ยินเสียงของเลขาตัวเองดังขึ้นที่หน้าห้อง เจ้าของชื่อก็ลุกไปเปิดประตูโดยไม่แม้แต่จะแต่งตัวให้เรียบร้อยเลยด้วยซ้ำ ร่างสูงทำเพียงยัดเอาความแข็งตึงของตนเข้าไปในชั้นในแบบไม่เรียบร้อยเท่าไหร่นัก ก่อนจะเปิดประตูรับอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ที่ไม่พร้อมจะพบหน้าใครเท่าไหร่ "คุณราฟล์ นี่น้อง 'ใบหญ้า' ที่จะมา...." "ห้ามจูบ ห้ามดูด ห้ามทำรอย และที่สำคัญ เอาเสร็จแล้วก็รีบไสหัวไป! ถ้าลูกสาวฉันจะเจอหน้าเธอเมื่อไหร่ ก็ไม่ต้องเอาเงินค่าจ้าง เข้าใจไหม!?" เพราะไม่มีอารมณ์จะทำความรู้จักอะไรกับใครในตอนนี้ ราฟาเอลจึงพูดตัดบทเลขาที่ทำท่าจะแนะนำชื่อของคู่นอนให้ ซึ่งทางด้านผู้หญิงที่ชื่อใบอะไรนั่นก็ดูเหมือนจะเข้าใจข้อตกลงเหล่านั้นดี เขาจึงเปิดประตูให้เธอคนนั้นเข้ามาและเดินไปนั่งบนโซฟาเพื่อรอรับการบริการ มือหนาควักเอาลูกชายของตัวเองออกมาสวมเครื่องป้องกันไว้เพื่อความชัวร์พลางทิ้งตัวลงกับพนักเก้าอี้เตรียมรอรับความเสียวซ่าน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหว่างขาของเขาอย่างพอดิบพอดี "อ้าปาก...แล้วอมมันเข้าไปซะ!" ราฟล์พูดสั่งคนที่มัวแต่นั่งตะลึงกับส่วนนั้นของตัวเองเสียงห้วน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่นั่งมอง ก็พอรู้อยู่หรอก ว่าขนาดของเขามันคงจะน่าตกใจไม่ใช่น้อย แต่แค่มองแบบนั้นแล้วมันทำให้เขาแตกได้หรือไง? ทางด้านคนที่ถูกสั่ง เมื่อได้ยินดังนั้นจึงเร่งอ้าปากรับหัวเห็ดบานร่าเข้าไป แต่ไม่ว่าจะพยายามเปิดคอสักแค่ไหน สุดท้ายเธอก็รับมันเข้าไปได้เพียงครึ่งลำ อ๊อก! อ่อค! อ๊อค! อ่อก! เสียงของของแข็งที่กระทุ้งลึกอยู่บริเวณผนังลำคอกับความอึดอัดที่คับปากไปหมดจนแทบหายใจไม่ออก ทำเอาคนเป็นมืออาชีพถึงกับน้ำตารื้นขึ้นมา น้ำลายหนืดเหนียวไหลยืดลงมาถึงปลายคางอย่างน่าสงสาร แต่กระนั้นที่หลังศีรษะของเธอกลับถูกกดแน่นให้อ้าอมความใหญ่ยาวยิ่งกว่าคนยุโรปตามปกตินั่นเข้าไป "ซี้ดดดด~ แบบนั้นแหละ...ห่อปากมากกว่านี้หน่อย อ่าาาา~ ดูดหัวแรงอีก..." ราฟาเอลครางซี้ดออกมาอย่างถึงใจ เมื่อโพรงปากของอีกฝ่ายสร้างความเสียวให้เขาได้มากกว่าที่คิดมาก มือหนาควานสะเปะสะปะไปบนโซฟาตัวกว้าง ก่อนจะคว้าเอาแพนตี้ของคัพเค้กที่วันนี้ยั่วกันไม่หยุดไม่หย่อนจนเขาสติแทบแตกขึ้นมาสูดดมด้วยความหลงใหล ขณะที่นึกถึงเสียงหวาน ๆ ของอีกฝ่ายตอนที่ช่วยตัวเองและคร่ำครวญหาตนไปด้วย เอวแกร่งแอ่นกระเด้าใส่ปากของคนตรงหน้าอย่างเผลอตัว เมื่อภาพในหัวคือตัวเขาที่กำลังตอกกระแทกร่องสวยอย่างเมามัน "คัพเค้กจ๋า~ อืมมม~ คนสวยขาของแด๊ด..." ใบหญ้าที่ตอนนี้เริ่มจะหายใจไม่ทัน เมื่อเห็นว่าคนที่ตัวเองกำลัง โม๊คให้อยู่กำลังเคลิบเคลิ้มกับชั้นในสองชิ้นนั้นแบบสุด ๆ จึงถือโอกาสผละริมฝีปากออกมาสูดอากาศหายใจเฮือกใหญ่ หญิงสาวใช้สองมือของตนเองรูดรั้งแท่งเอ็นอวบที่แม้แต่มือของเธอก็โอบไม่รอบพลางนึกชื่นชมในใจ ก่อนจะพูดเออออไปตามคำพูดของอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้อารมณ์เขาขาดตอน "บ๊วบ~ อ่า~ แด๊ดชอบให้หญ้าชักแรง ๆ แบบนี้หรือเปล่าคะ? ...หรืออยากให้หญ้าขยี้หัวหนัก ๆ แบบนี้มากกว่าเอ่ย?" "ซี้ดดดด~ หุบปากแล้วทำหน้าที่ของเธอไปเถอะน่า... อึก! แล้วก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าแด๊ดด้วย หน้าฉันเหมือนพ่อเธอหรือไง?"