“พอกันเลยพี่น้องคู่นี้ ไม่มีใครยอมใคร”
ย่าพรเอ่ยขึ้นอย่างระอา
“ก็พี่พีว่าพิมพ์ก่อนนะย่า”
คนเป็นน้องแลบลิ้นใส่พี่ชายหลังพูดจบ
“อ้าว!...ก็เห็นงอแงไม่อยากแต่ง นึกว่าแต่งไปแล้วจะรีบหย่า ก็เลยถามด้วยความเป็นห่วง” พีรพลยังไม่ยอมน้องสาว
“ทีตัวเองล่ะ...”
“พอๆ มาเหนื่อยๆจะมาเถียงกันทำไมฮึ!” รองพลรัตน์ห้ามทัพไว้ พิมพ์รพีพรค้อนขวับให้พี่ชายตนเอง
“พิมพ์มาหาแม่หน่อยลูก” พิมพ์รพีพรคลานไปนั่งที่พื้นข้างคุณนายเฟื่องฟ้า หญิงสาวซบหน้าลงกับตักมารดา ลำแขนกลมกลึงกอดเอวมารดาออดอ้อน
“เป็นไงบ้างพิมพ์ ปลัดเมฆดูแลพิมพ์ดีหรือเปล่าลูก” สองมือที่เลี้ยงดูลูกมาแต่อ้อนแต่ออก ลูบศีรษะลูกสาวคนเล็กอย่างห่วงใย
“ค่ะแม่” ทุกคนต่างอมยิ้มกับภาพของสองแม่ลูก
“แม่ดีใจที่ไว้ใจคนไม่ผิด วันนี้โทรบอกปลัดเมฆมาทานข้าวเย็นที่บ้านเรานะ จะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา” พิมพ์รพีพรยิ้มหวานกับตักนุ่มที่คุ้นเคย
“ค่ะแม่ พิมพ์บอกพี่เมฆไป
