“อื้อ...พี่เมฆ” พิมพ์รพีพรหอบหายใจแรง การรอคอยช่างทรมานเหลือเกิน หญิงสาวตัดสินใจยกสะโพกขึ้นแล้วกดลงช้าๆ คนข้างล่างช่างรู้ใจ ในจังหวะที่เธอกดร่องดอกไม้ลงครอบครองความแข็งแกร่งช้าๆ เขาก็เกร็งสะโพกเสยขึ้นรับแรงกระแทกทันที
“เร็วกว่านี้นะพิมพ์จ๋า...พี่จะขาดใจตายอยู่แล้ว” ปลัดเมฆากระซิบเสียงกระเส่า พิมพ์รพีพรค่อยๆปรับจังหวะให้เร็วขึ้น
“อา...อย่างนั้นแหละพิมพ์ น่ารักที่สุด” พิมพ์รพีพรซบหน้าแนบอยู่ที่อกกว้าง มือเล็กเกาะเกี่ยวจิกอยู่บนบ่ากว้างแน่น ปลัดเมฆาบีบเคล้นสองเนื้อเต่งตึงที่สะโพกเร่งเร้า ปากก็พร่ำคำหวานให้กำลังใจคนขี้อาย
“อื๊อๆ...พี่เมฆ ช่วยพิมพ์ด้วย” พิมพ์รพีพรเร่งรัวสะโพกถี่ยิบ อย่างที่เธอก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำได้ เมื่อความเสียวกระสันแผ่ไปทั้งร่างจนใกล้จะถึงที่สุด เธอเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้จนน่าตกใจ ปลัดเมฆารับรู้อาการของหญิงสาว เขาใช้มือใหญ่กดสะโพกเต่งตึงแล้วยกสะโพกสวนเสยขึ้นรัวเร็ว
