ภคินยังคงเพียรพยายามมาขอพบแพรวาอยู่ทุกวัน เขามักจะมาในช่วงหัวค่ำตอนเลิกงานแล้ว และเขาก็จะนั่งรอหล่อนจนถึงเที่ยงคืนก่อนจะกลับบ้านไป แพรวาปล่อยให้เขาทำแบบนี้มาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ นี่หล่อนใจดำเกินไปหรือเปล่านะ
วันนี้ก็เป็นเวลาครบเจ็ดวันแล้วที่เขามาขอพบแพรวา และทุกครั้งเขาก็จะได้รับแต่คำปฏิเสธของหล่อนเพียงเท่านั้นที่ตอบกลับมา แม้เขาจะพยายามอดทนและพยายามแค่ไหน แต่หล่อนก็ใจแข็งเหลือเกิน ชายหนุ่มคิดอย่างเศร้าหมอง
หล่อนไม่คิดจะฟังคำอธิบายของเขาเลยหรือไง... เขาทำผิดร้ายแรงขนาดไหนกันเชียว
หลังจากจอดรถแล้ว ชายหนุ่มก็เดินออกไปนั่งเล่นที่โต๊ะกลางสนามหญ้าเล็กๆ หน้าบ้านของแพรวา อากาศภายนอกเริ่มมืดมัว แม้จะยังไม่ค่ำมาก แต่เมฆฝนที่ตั้งเค้ากันเป็นก้อนทะมึนใหญ่โตนั้นก็บดบังแสงสว่างจากดวงอาทิตย์พึ่งลาลับจากขอบฟ้าไปได้ไม่นานได้มากโขทีเดียว
“ฝนกำลังจะตก” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ขณะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า รอยยิ้ม
