เวลาล่วงผ่านไปเนิ่นนาน แก้วแล้วแก้วเล่าถูกเปลี่ยนตรงหน้าอิงฟ้า กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับน้ำแข็งและผิวเลมอนลอยอวลอยู่รอบตัว เสียงเพลงยังคงคลอเบาๆ อย่างสม่ำเสมอ แม้เธอจะดื่มไปเกือบหกแก้ว แต่สติของอิงฟ้ายังคงนิ่ง ร่างกายรับรู้เพียงความอุ่นวาบบางๆ ต่างจากมีนที่เริ่มเอนพิงบาร์ มือเรียวหมุนแก้วไปมา ดวงตาฉ่ำวาวราวกับคนกำลังกึ่ม จู่ๆ ความรู้สึกปวดหน่วงก็แล่นขึ้นมา อิงฟ้าขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะหันไปบอกเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงเรียบ ราบคงเส้นคงวา
“มีนเราจะไปเข้าห้องน้ำนะ” อิงฟ้าเอ่ยบอก มีนเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ รอยยิ้มที่ดูอ่อนแรงกว่าปกติ แต่ยังคงอบอุ่น
“ได้สิ” มีนตอบเบาๆ อิงฟ้าหันไปทางบาร์ มองบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่กำลังเช็ดแก้วอย่างคล่องแคล่ว
“น้องมายด์ พี่ฝากดูแลเพื่อนด้วยนะ”
“ครับ” บาร์เทนเดอร์ตอบรับพร้อมรอยยิ้มสุภาพ ก่อนจะเหลือบมองมีนอย่างใส่ใจ
อิงฟ้าจึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้สูง มือหนึ่งแตะขอบเคาน์เตอร์
