หลายวันต่อมา
@บนรถ
“ขอบคุณนะคะที่ให้เมติดรถมาด้วย”
เสียงหวานของเมจิเอ่ยกับคนขับที่อยู่ด้านข้าง วันนี้เธอตั้งใจจะไปทานข้าวกับเพื่อนๆ สมัยที่เคยเรียนด้วยกันตอนมัธยมต้น และคนงานก็จะออกไปซื้อวัสดุสำหรับรีโนเวทบ้านเพิ่มเลยขอติดรถมาด้วยเสียเลย
ซึ่งสาเหตุที่เธอไม่ให้คนขับรถที่บ้านไปส่งนั่นก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน...
“ไม่ต้องเกรงใจเลยครับคุณเม ผมยินดีอยู่แล้ว”
เสียงทุ้มของพวงตอบรับด้วยรอยยิ้ม
“ใช่ครับ ขากลับคุณหนูก็โทรมาบอกเราได้เลย เดี๋ยวลุงมารับเอง”
ร่างหน้าที่นั่งข้างๆ คนขับเอ่ยขึ้นบ้าง เขาคือ ‘มิ่ง’ น้องชายของลุงเข้ม และเป็นหนึ่งในกรรมกรก่อสร้างเช่นกัน
“ขอบคุณทั้งคู่มากๆ เลยนะคะ ใจดีจัง”
คุณหนูร่านยิ้มหวานส่งให้ แม้จะนั่งอยู่เบาะหลัง ทว่าก็รู้ดีว่าทั้งสองแอบส่องกระจกมองหลังส่องเธออยู่ตลอดทาง เมจิคิดอะไรสนุกๆ ออกจากขยับมานั่งตรงกลางเบาะให้พวกเขาเห็นชัดๆ ตวัดขานั่งไขว่ห้างทำให้กระโปรงสั
