ตกเย็น...
“นี่เป็นชุดผู้ป่วยนะคะ ลากผ้าม่านมาบังตอนแต่งตัวด้วยนะคะญาติคนไข้”
เสียงพยาบาลสาวเอ่ยกำชับกับญาติผู้ป่วยสาวสวยที่ยืนเก้กังเมื่อนำเสื้อผ้าชุดใหม่มาวางที่ปลายเตียง
“อะ อ้อ...เอเคค่ะ ขอบคุณนะคะ” ไออุ่นส่งยิ้มเจื่อนตอบกลับไป เธอมองไปที่ร่างหนาของชายแก่ที่นอนเอนหลังอยู่ใกล้ๆ แล้วก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
นี่เธอจะต้องช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าจริงๆ สินะ...
“ไม่ต้องทำก็ได้นะหนูอุ่น ถึงจะใช้เวลานานหน่อย แต่ตาก็เปลี่ยนเองได้” วิทย์เห็นว่าเด็กสาวทำหน้าลังเลก็เสนอทางเลือกให้เธอ
“ไม่ค่ะ ให้หนูช่วยเถอะนะคะ คุณตาน่าจะทำไม่ถนัดถ้าใส่เอง” เธอยิ้มหวานส่งให้เขา ก่อนจะตัดสินใจรูดม่านสีน้ำเงินทึบแสงล้อมรอบเตียงผู้ป่วยเอาไว้
เตียงที่เขาพักรักษาตัวอยู่เป็นเตียงริมสุดติดกับระเบียง และมีเตียงผู้ป่วยชายคนอื่นๆ ที่อายุพอๆ กับเขานอนเรียงกันเป็นระเบียบเรียบร้อยแยกสัดส่วนชัดเจน และเหล่าญาติๆ ก็เริ่มลงมือเช็
