“ใช่...ก็รู้นี่”
“อะ อ้าว…”
เมื่อได้รับคำตอบตรงไปตรงมาจากคนตรงหน้า เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่แก้มใสจะแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเขินอาย
Rrrrrrr
Rrrrr
เสียงมือถือดังขึ้นขัดจังหวะพอดี เป็นเบอร์ไออุ่นโทรเข้ามา ดอกเหมยจึงได้โอกาสหนีสถานการณ์เก้อเขินตรงหน้าแล้วกดรับสายคุยกับเพื่อนรักว่าจะไปนั่งกินข้าวตรงไหน
เวลาผ่านไปจนกระทั่งเริ่มดึกดื่น ทั้งสามเดินเล่นทั่วงานจนเริ่มล้า ได้ขนมและของกินเต็มไม้เต็มมือกลับบ้าน และตอนที่ขับรถไปส่งไออุ่นที่บ้านของผู้มีพระคุณ เธอก็หลับไปก่อนด้วยความอ่อนเพลีย
“ซี้ดดด อาทิวอย่าแกล้งหนูสิคะ รอไปส่งไออุ่นเสร็จก่อนได้ไหม”
เสียงครางหวานดังขึ้นภายในรถเมื่อคนเจ้าเล่ห์หึงแล้วมาลงที่เธอโดยการกดรีโมตสั่นตลอดทางที่ขับรถกลับ และถือว่ายังโชคดีที่ยัยเพื่อนรักของเธอหลับไปเสียก่อน ไม่งั้นคงหลุดพิรุธออกมาแน่ๆ
“หึ...อาไม่ได้แกล้งสักหน่อย”
“แบบนี้แหละค่ะที่เรียกว่าแกล้ง” เธอมุ่ยห
