ตอนที่ 35 คุณลุงโรคจิต
เข็มนาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลาสามทุ่มตรง
ภายในห้องนอนหรูที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวโลกีย์และกลิ่นหอมหวานของยาปลุกกำหนัด ร่างระหงของมิลานอนหลับสนิทไร้สติสัมปชัญญะ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวเข้าสู่ห้วงนิทราไปลึกแค่ไหน กล้ามเนื้อที่เคยเกร็งกระตุกบัดนี้อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง คราบน้ำรักสีขาวขุ่นยังคงเปรอะเปื้อนอยู่ตามหน้าท้องและเรียวขา
ครืดดด ครืดดด...
เสียงสมาร์ตโฟนเครื่องบางที่ตกอยู่บนพื้นพรมข้างเตียงดังสั่นเตือนไม่หยุด ลีเจย์ที่เพิ่งสวมเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีเข้มเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำปรายตามองมันด้วยสายตาเรียบเฉย เขาก้มลงหยิบโทรศัพท์ของมิลาขึ้นมาดู
หน้าจอสว่างวาบโชว์สายที่ไม่ได้รับจาก พี่เรย์ ผู้จัดการส่วนตัวของเธอ ก่อนที่ข้อความจากแอปพลิเคชันจะเด้งแทรกขึ้นมารัวๆ
พี่เรย์ : มิลา ถึงห้องหรือยัง
พี่เรย์ : บอกพี่ด้วย พี่เป็นห่วง
ลีเจย์แค่นเสียงในลำคอเบาๆ
