ตอนที่ 40 โอม จงหายงอน
"...ค่ะ รินก็ขอให้พี่คินฝันดีเหมือนกันนะคะ พรุ่งนี้เจอกันที่กองค่ะ สวัสดีค่ะ"
ติ๊ด!
ทันทีที่นิ้วเรียวกดตัดสาย สมาร์ตโฟนในมือก็ถูกโยนยัดลงกระเป๋าสะพายอย่างรวดเร็วราว มิลาพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แผ่นหลังบางที่เกร็งมาตลอดสิบห้านาทีทิ้งตัวพิงพนักเบาะอย่างหมดแรง
แม้บทสนทนาเมื่อครู่จะเป็นเพียงการต่อบทเพื่อละลายพฤติกรรมตามคำสั่งผู้กำกับ แต่การต้องปั้นเสียงหวานบอกคิดถึงผู้ชายคนอื่น โดยมีผู้อุปถัมภ์นั่งแผ่รังสีเย็นเยียบอยู่ข้างๆ มันคือสิบห้านาทีที่บีบคั้นหัวใจจนเธอแทบลืมวิธีหายใจ
บรรยากาศภายในรถสปอร์ตเงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ค่อยๆ หันไปมองเสี้ยวหน้าของคนตัวโต เขาเอนหลังพิงเบาะ นัยน์ตาคมกริบทอดมองออกไปนอกกระจกด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
"เอ่อ... ปะป๊าคะ" มิลาเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "หนูคุยเสร็จแล้วค่ะ"
ลีเจย์ปรายหางตากลับม
