ตอนที่ 50 เดี๋ยวก็ขาดน้ำตายหรอก
ลีเจย์ถอนตัวตนออกจากความคับแน่นช้าๆ เสียงถุงยางอนามัยเสียดสีกับผนังนุ่มที่ชุ่มโชกดังแฉะชื้นชวนหน้าร้อน ชายหนุ่มจัดการทิ้งเครื่องป้องกันชิ้นเก่าลงถังขยะอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหยิบซองฟอยล์อันใหม่ขึ้นมาฉีกด้วยฟันอย่างรีบร้อน จัดการสวมครอบความยาวใหญ่ที่ยังคงตั้งตระหง่านปวดหนึบอีกครั้ง นัยน์ตาคมดุจ้องมองร่างบางที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนโซฟาอย่างไม่คิดจะปรานี
เขาช้อนอุ้มร่างของมิลาขึ้นมาในท่าที่เรียวขาคู่สวยเกี่ยวกระหวัดเอวสอบเอาไว้แน่น แม้ข้อมือเล็กจะยังถูกพันธนาการด้วยเนกไทพาดผ่านลำคอหนา แต่มิลาก็ทำได้เพียงซบหน้าลงกับบ่ากว้าง กอดโอบคอเขาไว้เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว
“ปะป๊า... หนูหิวข้าว...” เสียงหวานประท้วงแผ่วเบา สภาพเธอตอนนี้ทั้งเพลียทั้งสั่นไปหมด “ตั้งแต่เลิกงาน... หนูนยังไม่ได้กินอะไรเลยน้า”
ลีเจย์ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองไปทางโต๊ะอาหารหินอ่อนตัวยาวใจ
