ตอนที่ 25 sence 25
"ม่ายยยยยยย! ปะป๊า! ไม่เอาระเบียง! ฮืออออ!"
เสียงร้องประท้วงของมิลาดังลั่นแข่งกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของลีเจย์ที่อุ้มเธอเดินดุ่มๆ ตรงไปยังประตูกระจกบานใหญ่ แม้เธอจะดิ้นพราดๆ เหมือนปลาขาดน้ำ แต่ท่อนแขนแกร่งของเขาก็ไม่สะเทือนเลยสักนิด ใบหน้าคมคายยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ราวกับรูปปั้น
ครืดดดด
เสียงประตูบานเลื่อนกระจกนิรภัยถูกเปิดออก ลมราตรีบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าพัดกรูเข้ามาปะทะผิวกายวูบใหญ่ ทำเอามิลาที่เหงื่อท่วมตัวสะท้าน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"วาง! วางหนูลงเดี๋ยวนี้!"
ตุ้บ!
ลีเจย์วางเธอลงบนพื้นระเบียงไม้เทียมอย่างไม่เบามือนัก แต่มิลายังไม่ทันจะได้ตั้งหลักวิ่งหนี ร่างสูงใหญ่ก็ตามมาประชิดทันที เขาต้อนเธอถอยกรูดไปจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับราวระเบียงกระจกใสแจ๋ว
"อ๊ะ! ปะป๊า! มันสูง!" มิลาหวีดร้อง หน้าซีดเผือดเมื่อหันไปมองข้างหลังแล้วเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนอยู่ต่ำลงไปหลายสิบชั
