"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... คุณสามี"
"ท่านประธานครับ... ผมขอโทษจริงๆ ครับ คือคุณผู้หญิงท่านนี้เธอ..."
เสียงของ 'ภพ' เลขาฯ หน้าห้องก็ดังแทรกขึ้น ชายหนุ่มเปิดประตูตามเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและลำบากใจที่ปล่อยให้คนนอกบุกรุกเข้ามาถึงห้องทำงานผู้บริหารสูงสุดได้
ทว่าลีเจย์กลับไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่เลยสักนิด นัยน์ตาคมกริบยังคงจดจ่ออยู่กับแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ปลายปากกาในมือขยับเซ็นชื่อด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยแทรกขึ้นมา... ราบเรียบ ทว่าเยียบเย็นจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ
"ไม่ต้องแก้ตัว..."
ชายหนุ่มพลิกหน้ากระดาษอย่างใจเย็น แผ่รังสีความกดดันออกมากดทับจนคนฟังแทบหยุดหายใจ
"คุณไม่รู้หรือไง... ว่าหน้าที่ของเลขาฯ คืออะไร"
"ขะ... ขอโทษครับท่านประธาน" ภพหน้าซีดเผือด ก้มหัวปะหลกๆ เสียงสั่นจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์
"ออกไป" คำสั่งสั้นๆ ทำเอาภพสะดุ้ง ชายหนุ่มไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากอธิบายต่อ ร
