มิลาพยักหน้ารัวๆ หงึกๆ อย่างว่าง่าย สมองที่ถูกตัณหาและยาครอบงำไม่ได้ประมวลผลถึงความย้อนแย้งของเซฟเวิร์ดสุดกวนประสาทนั้นเลยสักนิด เธอสนแค่ว่าทำยังไงก็ได้ให้เขาสอดใส่ความเป็นชายเข้ามาดับความรุ่มร้อนนี้ให้เร็วที่สุด
"ดีมาก เด็กดี..."
เพียะ!!
"อ๊า!"
ยังไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือหนาก็ฟาดลงบนสะโพกกลมกลึงที่สวมเพียงกางเกงในลูกไม้สีดำขาดวิ่นอย่างเต็มแรง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง น้ำหนักมือที่ฟาดลงมาสร้างความเจ็บแสบจนผิวเนียนขึ้นรอยแดงเถือกเป็นผื่นรูปมือ แต่ทว่า... ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดกลับแปรเปลี่ยนความเจ็บปวดทางกายนั้นให้กลายเป็นความเสียวซ่านระลอกใหญ่ ร่างบางแอ่นสะโพกตอบรับสัมผัสดิบเถื่อนนั้นโดยสัญชาตญาณ ช่องทางรักขมิบตอดอากาศรัวเร็วอย่างหิวโหย
"อ๊ะ... ปะป๊า... อื๊ออ..." เธอครางกระเส่า ขาเรียวหนีบเข้าหากันแน่น
"ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก..." ลีเจย์ยิ้มร้ายเมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบสนองของเด็กดื้อ มือหนาเลื่อ
