เด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัย เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาถูกปลดกระดุมบนออกเล็กน้อย ปล่อยชายเสื้อหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อยนักรับกับกางเกงสแล็กสีดำ ทรงผมถูกเซตให้ดูยุ่งๆ อย่างตั้งใจ และใบหน้าที่สมบูรณ์แบบราวกับรูปสลักนั้น...
"ปะ...ปะป๊า?"
มิลาอุทานออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว ทุกอย่างบนใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้น ตั้งแต่สันจมูกโด่งคมกริบ คิ้วพาดเฉียงที่ดูดุดัน ไปจนถึงริมฝีปากหยักลึกที่มักจะเม้มแน่นเป็นเส้นตรง มันคือใบหน้าของ 'ลีเจย์' ทุกระเบียดนิ้ว
แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด... คือแววตาและกลิ่นอายของเขา ผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่ท่านประธานวัยสี่สิบแปด... แต่เป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยยี่สิบที่มีแต่ความแข็งกระด้าง เย็นชา และดูอันตรายราวกับคนแปลกหน้า
วินาทีนั้น ลิฟต์เปิดออก เด็กหนุ่มคนนั้นก้าวเข้าไปด้านใน มิลาก้าวเท้าสับวิ่งตามไปอย่างไม่คิดชีวิต
"ปะป๊า! ปะป๊ารอหนูด้วย!"
ลิฟต์กำลังจะปิดลง แต่มิลาแทรกตัว
