มิลาหอบหายใจสะท้าน ช้อนดวงตาฉ่ำเยิ้มขึ้นมองคนหน้ามึน แม้ร่างกายจะอ่อนระทวยจนแทบหลอมละลาย แต่พอเห็นแววตาขี้หวงของท่านประธานมาดขรึม เธอก็อดไม่ได้ที่จะเผยอปากเถียงเสียงสั่นพร่า
"อื้อ... ไม่ยักรู้นะคะเนี่ย... ว่าปะป๊าจะหึงแม้กระทั่งก้อนน้ำแข็ง"
ลีเจย์หัวเราะหึในลำคอ นัยน์ตาคมพราวระยับขึ้นมาทันทีที่โดนเด็กดื้อท้าทาย ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นมากอบกุมความอวบอิ่ม บีบเคล้นหนักมือจนคนใต้ร่างสะดุ้งเฮือก
"หึงอะไรกัน..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากบาง ก่อนจะขบเม้มกลีบปากนุ่มอย่างมันเขี้ยว
"ฉันมีดีกว่าก้อนน้ำแข็งเวรนี่ตั้งเยอะ..."
สิ้นประโยคเอาแต่ใจ ร่างสูงก็ขยับสะโพกเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรียวขาที่แยกกว้าง ความเป็นชายที่แข็งขืนและร้อนระอุจนแทบจะหลอมละลายถูกชักนำมาจ่อประชิดกับปากทางสีสด ที่ยังคงเปียกชุ่มและเย็นเยียบจากการละลายของหยาดน้ำแข็ง
ลีเจย์สบตากับดวงตากลมโตที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตาแห่งความรัญจวน ก่อ
