"กรี๊ดดด!"
ยี่หวาล้มกลิ้งไปกับพื้นคอนกรีตอย่างหมดสภาพ ผมเผ้ายุ่งเหยิง รสคาวเลือดซึมขึ้นมาที่มุมปาก หญิงสาวเบิกตากว้าง กุมแก้มตัวเองด้วยความช็อก มองผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็นที่พึ่งสุดท้ายอย่างไม่เชื่อสายตา
"ทำห่าอะไรวะ!"
ทรงยศชี้หน้าด่าเสียงกร้าว นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด
"กูสั่งให้มึงแค่ไปลากตัวมันมา ใครสั่งให้มึงเสือกมาทำรอยบนหน้ามันฮะ!"
"สะ... เสี่ย..." ยี่หวาหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว "ก็มันด่าหวา..."
"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอ อียี่หวา!" ทรงยศตวาดลั่นจนยี่หวาสะดุ้ง
มิลาที่นอนขดตัวอยู่บนพื้นหอบกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก หญิงสาวฝืนลืมตาที่บวมช้ำขึ้นมองภาพตรงหน้า ความเจ็บปวดทางกายยังไม่เท่าความสะอิดสะเอียนที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เมื่อผู้กำกับวัยกลางคนค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ
มือหยาบกร้านเอื้อมมาบีบคางที่เปื้อนเลือดของมิลาให้เงยขึ้น นัยน์ตาฉายแววหยาบโลนและคุกคามอย
