ตอนที่ 82 ฉันเสียใจอยู่
เวลาเกือบตีหนึ่ง ประตูห้องวีไอพีของร้านถูกผลักออก ลีเจย์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบตึง สายตากวาดมองขวดแอลกอฮอล์บนโต๊ะ ก่อนจะหยุดที่ร่างของคนที่ฟุบหลับคอพับอยู่ข้างผู้จัดการส่วนตัว
"ฝากเหมยด้วยนะครับท่านประธาน" เรย์เอ่ยอย่างโล่งอกเมื่อเห็นอีกฝ่ายมารับ
ลีเจย์ไม่ได้ตอบอะไร เขาพยักหน้ารับสั้นๆ เดินเข้าไปช้อนตัวคนที่เมาไม่ได้สติขึ้นมาอุ้ม แล้วพาเดินออกจากร้านตรงไปยังรถทันที
เขาจัดการวางคนตัวเล็กลงบนเบาะข้างคนขับ โน้มตัวดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้ กลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นน้ำหอมของเธอทำเอาเขาต้องถอนหายใจแรงๆ
"ออกมาร้านเหล้าตอนดึกๆ ดื่นๆ แถมไม่พรางตัวให้ดีอีก... คิดอะไรอยู่ มิลา" ลีเจย์กดเสียงดุคนที่กำลังสะลึมสะลือ "เป็นดาราประสาอะไรปล่อยตัวให้เมาขนาดนี้ ถ้ามีคนถ่ายรูปไปลงข่าวจะทำยังไง"
แต่แทนที่จะสลด คนถูกดุกลับขมวดคิ้ว สองแขนคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนของเขา ดึงไป
