ติ๊ด! ติ๊ดดดด!!
เสียงแตะคีย์การ์ดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดในเวลาเกือบเที่ยงคืน หญิงสาวร่างเล็กในชุดเชิ้ตกระโปรงผ้าซาตินสวมทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนตัวใหญ่สีครีม ผมยาวสลวยถูกปล่อยลงจนระอยู่บริเวณเอว ดวงตากลมโตสวมแว่นหนา
แม้ใบหน้าจะดูเหน็ดเหนื่อยทว่ามือข้างหนึ่งกลับไม่ปล่อยให้คนตัวใหญ่กว่าล้มลง แขนเรียวเล็กกอดกระชับเอวสอบเขาไว้แน่น
มือเรียวเล็กกำคีย์การ์ดด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะพยุงร่างใหญ่ที่ทิ้งน้ำหนักใส่เธอจนแทบเซล้ม เป็นภาพที่ทุลักทุเลมากหากใครมาเห็นเข้า
“ปล่อยนอนหน้าห้องก็ได้มั้ง ตัวหนักชะมัด!”เสียงใสบ่นอุบพลางปาดเหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดพรายตามกรอบหน้า ถึงจะบ่นไปแบบนั้นแต่สองขาเรียวกลับก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับร่างหนาที่เอนซบเธออยู่
คนไม่ออกกำลังกายแบบเธอเมื่อต้องใช้แรงมากขนาดนี้ครั้งแรกในรอบปีก็ถึงกับหอบหายใจเลยทีเดียว
เมื่อเข้ามาในห้องเรียบร้อยเธอไม่รู้ว่าสวิตซ์ไฟอยู่ตรงไหนจึงเลือกเปิดแ
