“ไปกันได้แล้วค่ะพีพี เดี๋ยวต้องกลับไปอาบน้ำนะคะ”
“ครับแม่ซี” พีพีหันไปยิ้มให้ซีก่อนจะหันมาพูดกับผม “จับมือพีไหมครับคุณเจ”
“ครับ” มือเล็ก ๆ ยื่นมาหาผม ผมในวันนี้อยากที่จะลองทำตามใจตัวเอง เลือกที่จะเลิกฝืนตัวเองจึงยื่นมือไปจับมือของพีพี
ระหว่างที่เดินไปพร้อมสองแม่ลูกในหัวผมเกิดคำถามว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ ที่ทำอยู่ตอนนี้ได้ประโยชน์อะไร สิ่งเหล่านี้มีค่าพอที่ทำให้ผมเสียเวลาด้วยขนาดนั้นเลยเหรอ
ไม่ถึงห้านาทีซีก็หยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านโสภา วิลล์ ราคาบ้านหลังนี้เท่าที่ผมรู้มาหลังละห้าล้านขึ้น จากประวัติที่เพชรสืบมาให้ผมทำให้ผมมั่นใจว่าหลายปีที่ผ่านมาเธอคงผ่านเรื่องราวมาเยอะ แต่สิ่งที่สืบมาได้ไม่มีข้อมูลที่บอกว่าเธอรับงานอีก ผมจึงเดาว่าเธออาจจะไม่รับงานแบบนั้นอีกแล้ว หรือไม่ก็ปิดมิดชิดชนิดที่คนอย่างไอ้เพชรก็ตามสืบไม่เจอ
“พีพีเข้าบ้านไปหาน้าไอก่อนนะครับ แม่ซีขอบอกลาคุณเจก่อน”
“ครั
