41 แขกไม่ได้รับเชิญ
แสงแดดยามเช้าสาดสะพรั่งเข้ามาแยงตาปลุกให้คนบนเตียงค่อยๆลืมตาขึ้น อากาศบริสุทธ์ยามเช้ามันช่างงดงามเหลือเกินทำให้คนบนเตียงนอนหลับอย่างมีความสุขล้นหลาม ไรแดดอ่อนๆไล่ไปยังหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างๆ ใบหน้าสวยยามเช้าอยู่ห่างแค่คืบทำให้ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาก่อนจะยกมือเกลี่ยแก้มใสเบาๆ
ในวินาทีนี้ทีปกรรู้แล้วว่า 7 ปีที่ผ่านมาไม่มีความหมายอะไรเลยเพราะเขาไม่เคยลืมรมิดาแม้แต่วินาทีเดียว และความรู้สึกยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นเมื่อได้เป็นของกันและกัน
ร่างบางเผยอตาขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองหน้า
“คะ..คุณพีท!” หญิงสาวตกใจรีบก้มหน้างุดกลัวว่าจะถูกทำร้ายเพราะเขาไม่อนุญาตให้เธออยู่บนเตียงจนถึงเข้า “ดาขอโทษที่ตื่นสาย..มะ...เมื่อคืนดาเพลียมาก”
“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนิ”
“คะ? ” รมิดาอ้าปากข้างตาโตกับความผิดปกติของชายหนุ่ม วันนี้เขาดูอารมณ์ดีแปลกๆ เพราะเวลาอยู่กับเธอเขามักจะทำหน้ายักษ์หน้ามารข
