59 ได้โปรดปล่อยฉันไป
"ทานยาตามที่พี่บอกทุกวันใช่ไหม"
"ค่ะ" หญิงสาวตอบสั้นๆพยายามไม่มองหน้าอีกฝ่าย
ก่อนที่เขาจะใช้ไฟฉายส่องเข้ามาที่ดวงตาเพื่อเช็คความผิดปกติ แต่เมื่อความสว่างของไฟฉายถูกปิดลงทำให้ทั้งสองเผลอสบตากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ รมิดาไม่ได้รู้สึกยินดีปรีดาเลยด้วยซ้ำที่เขาเป็นแพทย์ประจำตัวของเธอ
"ปกติดี คิดว่าอีกวันสองวันก็กลับบ้านได้แล้ว" ทีปกรตอบน้ำเสียงนุ่มนวล แต่สองมือยังไม่ปล่อยหน้าหวาน ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้ม ก่อนที่มือจะเผลอไปสัมผัสแก้มใสเบาๆ ทำให้อีกฝ่ายมองค้อนด้วยความไม่พอใจ
"ทำอะไร!"
"โทษที..เอ่อ...พี่ลืมตัว" เพราะความงดงามของใบหน้าทำให้เขาเผลอลืมตัว รมิดารีบสะบัดตัวออกเหมือนรังเกียจ ส่วนชายหนุ่มทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้าก้มตายอมรับความจริง
"อย่าคิดว่าถ้าจะทำอะไรฉันได้อีก เพราะฉันไม่มีวันกลับไปอยู่ในกรงนรกของคุณอีกแล้ว!"
"เราสองคน...เริ่มต้นใหม่ไม่ได้อีกแล้วใช่ไหม"
"เราไม่ม
